นาธิการรีบรายงาน
“ยื้อไว้สิบชั่วโมงเหรอ?” ผู้บัญชาการสูงสุดขมวดคิ้วแน่น ใคร่ครวญดูว่าหน่วยหุ่นรบที่มีอยู่ในตอนนี้จะสามารถประคับประคองไว้สิบชั่วโมงได้หรือเปล่า
“ผู้การครับ ยังมีข่าวร้ายอีกเรื่องที่ต้องแจ้งคุณ….” ตอนที่เสนาธิการได้รับข่าวล่าสุดจากทหารฝ่ายเสนาธิการคนอื่นๆ สีหน้าก็เปลี่ยนเป็นย่ำแย่เช่นกัน “ เมื่อสักครู่นี้ทางกองทัพส่งข่าวมาว่า มีกองยานรบของจักรวรรดิฮิงูเระอยู่ในเขตดาววีนัส”
ผู้บัญชาการสูงสุดรีบกดแผนที่ดาวบนหน้าจอ เปรียบเทียบระยะห่างระหว่างสองที่ก่อนจะอดสบถคำว่าเชี่ยออกมาไม่ได้! เนื่องจากระยะห่างในการมาถึงที่นี่ของฉนวนมิสรีกับเขตดาววีนัสแทบจะเหมือนกันเลย หรือพูดอีกอย่างก็คืออีกสิบชั่วโมงให้หลัง ฝ่ายตรงข้ามก็จะได้รับการสนับสนุนจากประเทศตัวเองเช่นกัน
“นายรีบติดต่อกับทางกองทัพ ให้พวกเขาส่งกองรบเข้ามามากขึ้น ไม่ว่าจะช้ามากแค่ไหน พวกเราจะต้องยืนหยัดจนถึงสุดท้ายให้ได้!” ผู้บัญชาการกล่าวคำพูดประโยคนี้จบก็หันตัวออกไปจากหอบังคับการ ทำให้เสนาธิการที่กำลังจัดการคำสั่งพวกนี้ตกใจขึ้นมา “ผู้การ คุณจะไปไหนครับ?”
“ไปไหน? ไปสู้สิ จะให้ฉันรอโง่ๆ อยู่ที่นี่หรือไง? ทหารของฉันกำลังรบอย่างกล้าหาญอยู่นะ” ผู้บัญชาการถลึงตาด้วยความโกรธ เขาเดินเข้าไปในแท่นยกของหอบังคับการก่อนจะลงมาที่พื้นด้านล่างโดยไม่รอให้เสนาธิการห้ามปราม
เขาปีนขึ้นไปบนหุ่นรบของตัวเองด้วยความคล่องแคล่ว หลังจากที่ติดเครื่องยนต์
