ียนคนหนึ่ง “เธอตอบ!”
นักเรียนคนนั้นรู้สึกว่าตัวเองโชคร้ายมากจริงๆ ถูกเรียกให้มาตอบเสียได้ ดังนั้นเขาจึงเอ่ยด้วยความหดหู่ใจว่า “ถ้าเกิดตั้งทีมเองหรือว่าเข้าร่วมทีมคนอื่นๆ ก็จะเสียโอกาสเข้าร่วมทีมของหลิงหลานกับอู่จย่งครับ พวกเราไม่อยากเสียสามโอกาสสุดท้ายนี้ไป”
“ได้ๆ มีการคิดใคร่ครวญมากแล้วจริงๆ” นายทหารจ้องฉีหลงกับอู่จย่งด้วยความงุนงง ไม่รู้ว่าพวกเขามีเสน่ห์อะไรทำให้พวกลูกเสือดึงดันได้ขนาดนี้ อย่างไรก็ตาม ต่างฝ่ายต่างไม่ยอมอ่อนข้อให้กันแบบนี้ต่อไปก็ไม่ใช่วิธีการเหมือนกัน ดังนั้นเขาจึงกล่าวด้วยรอยยิ้มหยันว่า “ฉันไม่สนความคิดมั่วซั่วของพวกเธอหรอกนะ เมื่ออยู่ที่นี่ คำพูดของฉันก็คือคำสั่ง ตอนนี้ฉันสั่งให้พวกเธอรีบตั้งทีมชั่วคราวห้าคนขึ้นมา อีกสามนาทีส่งรายชื่อมาให้ฉัน ถ้าเกิดยังไม่มีทีมอีกละก็ ฉันจะสุ่มจัดให้”
นายทหารกวาดสายตาไปที่ฉีหลงและเอ่ยว่า “ในเมื่อสมาชิกทีมของพวกเธอครบแล้ว ฉันก็จะไม่เปลี่ยน พวกเธอไปรอตรงนั้นก่อน” นายทหารชี้ไปยังทิศทางหนึ่ง บ่งบอกให้พวกฉีหลงเข้าไปตรงนั้น
ฉีหลงและคนอื่นๆ มีความสุขมากที่ได้อยู่กับลูกพี่หลิงหลาน ในใจพวกเขารู้สึกมั่นใจขึ้นมากแล้ว
บรรดาลูกเสือมีปฏิกิริยาตอบสนองรวดเร็วมาก ไม่ถึงห้านาทีก็ตั้งทีมขึ้นมาได้สิบทีม อู่จย่งเลือกเพื่อนร่วมชั้นที่อยู่ในสิบอันดับแรกเข้าทีมหนึ่งคนเพื่อรักษาพลังรบไว้ ส่วนหลี่อิงเจี๋ยก็รับมือดีที่อยู่อันดับสิบสามเข้ามา นักเรียนคนอื่น
