งแกร่งมากขึ้น หาโอกาสของตัวเองเจอ”
หลังจากที่หลิงหลานเอ่ยคำพูดประโยคนี้จบ เธอก็พยักหน้าหนักๆ และพูดว่า “พวกเขาแข็งแกร่งกันขนาดนี้นี่นา!”
คำพูดประโยคนี้ดังก้องทรงพลัง บ่งบอกว่าหลิงหลานเชื่อมั่นพวกฉีหลงเต็มร้อย
คำกล่าวนี้ก็ทำให้พวกฉีหลงยิ้มสว่างไสวเช่นกัน นี่คือสีหน้าตื้นตันใจ พริบตานั้นในใจพวกเขาเกิดความรู้สึกอย่างรุนแรงว่านักรบยอมตายเพื่อเพื่อนรู้ใจได้…ความเชื่อใจของหลิงหลานทำให้หัวใจที่เดิมทีตุ้มๆ ต่อมๆ ของพวกเขาสงบลงทันที
อู่จย่งมองหลิงหลานอย่างลึกซึ้งแวบหนึ่ง หลังจากนั้นก็พยักหน้ากล่าวว่า “ไม่ผิด ถึงแม้ว่าการล่าสัตว์ครั้งนี้จะอันตรายมาก แต่ในขณะเดียวกันก็เป็นโอกาสของพวกเราด้วย จะทิ้งหลักสูตรนี้ไม่ได้แน่นอน”
คำพูดของอู่จย่งทำให้หลิงหลานพยักหน้าน้อยๆ ไม่ได้เอ่ยอะไรอีก หลี่อิงเจี๋ยได้ยินบทสนทนาระหว่างอู่จย่งกับหลิงหลานแล้ว ความลังเลในตอนแรกหายไปเช่นกัน เขาลอบกล่าวกับตัวเองว่าแพ้พวกหลิงหลานกับอู่จย่งไม่ได้เด็ดขาด พวกเขาทำได้ เขาเองก็ทำได้เหมือนกัน
ไม่มีใครรู้ว่าตอนนี้ในใจของอู่จย่งรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย เดิมทีคำถามของเขาเมื่อสักครู่นี้มีเป้าหมายหวังว่าคำตอบของหลิงหลานจะเป็นคำพูดที่ไม่แยแส ทำให้ในใจพวกฉีหลงเกิดความรู้สึกคับข้องใจ แต่นึกไม่ถึงเลยว่าคำตอบของหลิงหลานกลับทำให้พวกฉีหลงเลื่อมใสศรัทธาหลิงหลานมากยิ่งขึ้น
ตอนนี้เขารู้แล้วว่าคิดจะทำให้พวกฉีหลงแยกจากหลิงหลาน หันมาร่วมมือกับเขานั
