เนื่องจากลั่วล่างจดจำคำเตือนของหลิงหลานเอาไว้มั่น ไม่ว่าตอนแรกอีกฝ่ายจะโจมตีฉับพลันยังไง ล่อลวงยังไง เผยช่องโหว่ยังไง เขาก็รักษาจิตใจไว้ให้มั่นคง ไม่สนใจการล่อลวงทุกอย่าง ใช้ทักษะการต่อสู้พื้นฐานที่ฝึกฝนจนเชี่ยวชาญอย่างยิ่งมารับมือไปทีละกระบวนท่า ป้องกันอย่างสุดชีวิต แต่ไม่ยอมทำการบุกโจมตีเอง
อย่างไรก็ตาม สถานการณ์แบบนี้ถูกทำลายลงอย่างรวดเร็ว ในตอนที่ลั่วล่างพบช่องโหวแบบเดียวกันเป็นรอบที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้ ลั่วล่างก็หวั่นไหวขึ้นมาเล็กน้อย เขาเริ่มใคร่ครวญว่าช่องโหว่นี้เป็นของจริงหรือเปล่า…จะโทษลั่วล่างที่สูญเสียการควบคุมไม่ได้ เพราะว่าช่องโหว่นี้แตกต่างจากช่องโหว่ที่พบก่อนหน้านี้มาก ถึงขนาดที่ถูกเขามองข้ามไปหลายครั้ง มันถูกปกปิดไว้อย่างเห็นได้ชัด
หลังจากที่เปรียบเทียบกับช่องโหว่อันอื่นๆ ที่เขาเมินไปสักครั้งสองครั้งก็หายไปแล้ว ช่องโหว่นี้ถูกเขาเมินเฉยอยู่หลายครั้ง แต่ว่ามันยังคงปรากฏขึ้นมาอย่างปิดบังซ่อนเร้นไว้ ถึงขนาดที่ทำให้เขามองข้ามไปบ้าง แต่ไม่ว่าจะมองข้ามอีกยังไง ช่องโหว่ก็คือช่องโหว่ มันยังคงถูกลั่วล่างสังเกตเห็น
แน่นอนว่าลั่วล่างไม่ได้เลือกบุ่มบ่ามโจมตี หากแต่สังเกตสาเหตุที่ช่องโหว่นั้นโผล่ออกมาอย่างละเอียดถี่ถ้วน เขาไม่ได้ลืมคำพูดของลูกพี่หลิงหลาน ดังนั้นจึงตัดสินใจดูต่อไปอีก ขอเพียงแน่ใจว่านี่เป็นช่องโหว่ของจริงได้ละก็ เขาไม่มีทางปรานีอยู่แล้ว….
ลั่วล่างสังเกตการเคลื่อนไ
