บมา และกระอักเลือดออกมาคำหนึ่ง…
ไม่เพียงเท่านั้น ในสายตาของลั่วล่างเห็นว่า อีกฝ่ายชูกำปั้นขึ้นมาอีกครั้งก่อนจะต่อยเข้ามาอย่างหนักหน่วง
ตอนนี้ในใจลั่วล่างรู้สึกจนปัญญาและเสียใจอย่างยิ่ง เขาไม่สามารถทำตามคำเตือนของลูกพี่เอาไว้ให้มั่น ติดกับดักล่อลวงของอีกฝ่าย และผลก็คือโศกนาฏกรรม เขาน่าจะถูกอีกฝ่ายซัดใส่แล้ว เขาหวังแค่เพียงจะไม่ได้รับบาดเจ็บสาหัสมากเกินไป เขายังอยากเข้าร่วมวิชาล่าสัตว์อยู่นะ
ในเวลานี้เอง ทันใดนั้นร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นบนเวทีประลอง รับหมัดของอีกฝ่ายที่เข้ามาไว้ทันที
หลิงหลานเอ่ยเสียงเย็นเยียบว่า “รอบนี้พวกเรายอมแพ้! แต่ว่า…” ไอชั่วร้ายกระหายเลือดพรั่งพรูออกมาจากตัวฉับพลัน แค่พริบตาเดียวทำให้ทุกคนที่อยู่ตรงนี้รู้สึกหนาวยะเยือกไปทั่วร่าง
ดวงตาทั้งสองข้างของหลิงหลานจ้องตรงไปที่ภายในดวงตาของอีกฝ่ายราวกับแสงที่เย็นเยียบ ทำให้อีกฝ่ายรู้สึกหนาวเหน็บขึ้นมาในจิตใจ “หมัดที่ตามมานี้ ผมขอรับไว้!”
หลิงหลานกล่าวจบ มือขวาที่กุมข้อมือของอีกฝ่ายไว้ก็บีบทันที จากนั้นก็ได้ยินเสียง ‘กรอบ’ ชัดเจน มือของอีกฝ่ายถูกหลิงหลานบีบจนหักแล้ว
“หยุดมือ!” เสียงที่ฟังดูเฉียบขาดดังขึ้นมาพร้อมกับเสียงนี้ แล้วก็ได้ยินครูฝึกกล่าวด้วยความเร่งรีบฉุนเฉียวว่า “เธอทำเกินไปแล้ว”
หลิงหลานจ้องมองด้วยแววตาเย็นเยียบ และพูดอย่างเย็นชาว่า “เกินไป? ในเมื่อการโจมตีเมื่อตะกี้นี้ทำให้เพื่อนของผมได้รับบาดเจ็บสาหัสไปแล้ว หมั
