บทที่ 197 เก็บเกี่ยวมหาศาล
ณ โพ้นทะเล ลวี่หยางยังไม่รีบร้อนจากไป หากแต่ค่อย ๆ ตรวจนับของที่เก็บเกี่ยวมาได้อย่างละเอียด
อย่างแรกคือ กระบี่ประจำตนของเยี่ยซิงเฟิง
“น่าเสียดายที่ถูกเจินจวินทำลาย ความเสียหายรุนแรงนัก ความพิสดารทั้งสาม ทลายสิ่งขวาง ตัดจิตปรุงแต่ง สังหารเทพ บนกระบี่นี้ยังเหลือเพียงแค่ ‘ทลายสิ่งขวาง’ เท่านั้น”
หากกล่าวกันตามตรง คุณภาพของกระบี่ประจำตนนี้ยังเหนือกว่ากระบี่อเวจีด้วยซ้ำ เพราะความพิสดารทั้งสามล้วนเป็นสายสังหารล้วน ๆ ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเยี่ยซิงเฟิงเป็นศิษย์สายตรงของเจินจวินกระบี่โอสถทองในนิกายกระบี่หยก การหลอมกระบี่ได้ถึงขั้นนี้ ย่อมมีร่องรอยมือของเจินจวินร่วมอยู่แน่นอน
เมื่อเทียบกับกระบี่นั้น สมบัติล้ำค่าอีกสองชิ้นของเยี่ยซิงเฟิงก็ดูจะอ่อนด้อยลงมาก
ชิ้นหนึ่งคือเสื้อคลุมที่สวมอยู่ เป็นเสื้อคลุมลวดลายงามระยับ ทุกเส้นด้ายเปล่งประกายวับวาว เห็นชัดว่าเป็นสมบัติคุ้มครองร่างชั้นเลิศ กันทั้งไฟและน้ำได้
“เสื้อคลุมกำราบภัยร้อยทิศ!”
สมบัติล้ำค่าชั้นยอดชิ้นนี้ มีความพิสดารชื่อว่า ‘ร้อยทิศ’ ตามชื่อ นั่นคือภายในเสื้อคลุมมียันต์หลบภัยอยู่ร้อยสาย แต่ละการโจมตีจะลบได้แค่หนึ่งสายเท่านั้น
ไม่ว่าท่ารบจะร้ายแรงเพียงใด วิชาเทพจะมหาศาลเพียงไหน ก็ลบได้แค่หนึ่ง ไม่มากไปกว่านั้น หากการโจมตีหยุดลง เสื้อคลุมก็จะฟื้นฟูยันต์ขึ้นใหม่ ต้องโจมตีติด ๆ กันร้อยครา และแต่ละคราต้องโดนตัวจริงจึงจะทำล
