วันที่สอง หลิงหลานรีบร้อนล็อกอินเข้าไปในโลกเสมือนจริงด้วยความตื่นเต้น เธอเลือกหุ่นรบกระต่ายของเธออย่างรวดเร็วแล้วก็เข้ามาในหอฝึกหุ่นรบ เตรียมตัวไปหาผู้ควบคุมหุ่นรบเสือชีตาห์เพื่อบอกข่าวดีนี้ให้กับอีกฝ่าย ให้ตายเถอะ ในที่สุดเธอก็บอกบ๊ายบายการควบคุมพื้นฐานได้เสียที
แต่เธอหวาดหวั่นพรั่นพรึงอย่างรวดเร็ว ถ้าหากมีตัวการ์ตูนจำลองละก็ สามารถมองเห็นหุ่นรบกระต่ายขนลุกชัน ตัวสั่นเทิ้มไปตั้งแต่หัวจรดเท้า
ที่แท้หลิงหลานเปิดหน้าจอหุ่นรบโดยไม่ได้ตั้งใจ แล้วก็เห็นหลุมดำขนาดใหญ่สองหลุมกำลังจ้องมองเธออย่างเงียบงัน หลุมดำขนาดใหญ่นั้นดำมืดมากเกินไป ว่างเปล่ามากเกินไปจริงๆ ทำให้หลิงหลานขนลุกชันไปชั่วขณะ
“เชี่ย นายนอนคว่ำอยู่ตรงหน้าฉันทำไม!” หลิงหลานระเบิดลง กระโดดขึ้นมาเตะต่อยทันที
แล้วก็เห็นกระต่ายตัวหนึ่งกุมแครอทฟาดแรงๆ ไปบนตัวเสือชีตาห์ที่นอนคว่ำอย่างเซื่องซึมอยู่บนพื้นเบื้องหน้า ฉากที่แฝงไปด้วยความรักมากมายนี้ทำให้บรรดามือใหม่รอบๆ มองเข้ามาด้วยความสงสัยใครรู้อย่างยิ่ง กลุ่มกระต่ายเสือชีตาห์ในตำนานกำลังทำอะไรอีกล่ะ?
เสือชีตาห์ใช้กรงเล็บหน้าและกรงเล็บหลังต้านทานอารมณ์เกรี้ยวกราดอย่างไร้เหตุผลของกระต่าย กล่าวด้วยความกลัดกลุ้มว่า “อย่าโกรธเลยนะ ฉันมีเรื่องต้องบอกนาย”
เอ๋? เขาเองก็มีเรื่องเหมือนกันด้วยเหรอ? หลิงหลานเก็บแครอทของตัวเองด้วยความงุนงงแล้วก็คาบมันไว้ในปากกระต่าย หลังจากนั้นก็นอนอยู่ข้างเสือชี
