งหลานอย่างแจ่มชัด…
หุ่นรบส่งเสียงเตือนสุดท้ายไม่กี่ครั้งถึงการเริ่มต้นการประเมินผล เมื่อเวลาเริ่มนับถอยหลังถึงสองวินาทีสุดท้าย หลิงหลานก็ลืมตาขึ้นฉับพลัน แววตาส่องประกายขึ้นมาแวบหนึ่ง
ท้ายที่สุด เสียงเริ่มต้นก็ดังขึ้น แล้วก็เห็นหุ่นรบกระต่ายพุ่งออกไปราวกับพายุโหมพัดอย่างรุนแรง มันกระโดดโลดเต้นตามอำเภอใจท่ามกลางพวกสิ่งกีดขวางที่เคลื่อนที่อย่างไร้กฎเกณฑ์ ปรากฏตัวขึ้นผลุบๆ โผล่ๆ ราวกับเงาที่แฉลบผ่านไปแวบหนึ่ง
สีหน้าหลิงหลานในห้องคนขับกลับผ่อนคลายเป็นพิเศษ ถึงขนาดหรี่ตาครึ่งหนึ่ง การโบกสะบัดของนิ้วมือไม่ได้ให้ความรู้สึกรีบเร่งเหมือนกับเมื่อก่อน ตรงกันข้ามมันเคลื่อนไหวเรื่อยเปื่อยอยู่บ้าง บางครั้งก็เกิดเป็นภาพซ้อนหลายชั้นโดยไม่ได้ตั้งใจ ทำให้มือทั้งสองข้างเหมือนกำลังร่ายรำอย่างสวยงามออกมาเป็นบทประพันธ์ที่งามล้นของเธอเอง
หลิงหลานใช้โหมดควบคุมล่วงหน้าฉุกเฉินออกมาโดยไม่รู้ตัว เนื่องจากเธอเข้าใจแผนที่นี้อย่างแจ่มแจ้ง การควบคุมล่วงหน้าของหลิงหลานจึงไหลลื่นเป็นจังหวะขั้นตอนอย่างยิ่งยวด และหลิงหลานก็ได้เข้าสู่ขอบเขตสวรรค์ของการควบคุมอย่างหนึ่ง ทำให้เสี่ยวซื่อตกตะลึงและยินดีให้กับความโชคดีของหลิงหลาน
สถานการณ์เช่นนี้ได้พิสูจน์ให้เห็นอย่างชัดเจนแล้วว่าระดับการควบคุมของลูกพี่หลิงหลานสูงขึ้นมาอีกขั้นแล้ว ในที่สุดบางทีคราวนี้เธออาจจะไปถึงความเร็วมือขั้นต่ำสุดที่พ่อต้องการได้แล้ว….
“ยินดีด้วย คุณสร้
