ครั้ง เด็กหนุ่มรูปงามพลันเอ่ยปากถามว่า “พ่อบ้านใหญ่ ทำไมคุณปู่ต้องให้ฉันอายุยี่สิบก่อนถึงจะให้คนอื่นรู้สถานะตัวตนและใบหน้าที่แท้จริงของฉันได้ล่ะ? เพราะอะไรกันแน่?”
ถ้าไม่ใช่เพราะคำสาบานนี้ เขาคงไม่ต้องเลือกแยกจากผู้ควบคุมหุ่นรบกระต่ายไป ไม่ต้องรู้สึกถึงความทรมานใจนี้ ที่แท้การสูญเสียเพื่อนเป็นเรื่องที่เจ็บปวดขนาดนี้นี่เอง
พ่อบ้านใหญ่อ้าปาก แต่สุดท้ายยังเปลี่ยนเป็นเอ่ยด้วยคำพูดที่เหมือนๆ กันหมดว่า “คุณชาย ต่อไปคุณก็จะรู้เอง!”
“ต่อไป? เหอะๆ บางทีพลาดไปแล้วก็คือพลาดไปแล้ว…พ่อบ้านใหญ่ นายรู้ไหม? เมื่อตะกี้นี้สิ่งที่ฉันพลาดจากไปก็คือเพื่อนรู้ใจที่สำคัญที่สุดในชีวิต!” คนงามเอ่ยคำพูดประโยคนี้ท่ามกลางเสียงหัวเราะที่ขมขื่น หยาดน้ำตาร่วงลงมาอย่างไร้สุ้มไร้เสียงอีกครั้ง สีหน้าของเขาดูเหมือนไม่ได้รับความเป็นธรรมอยู่บ้าง ยิ่งไปกว่านั้นมันกลับดูเหมือนโศกเศร้าเสียใจที่ไม่สามารถควบคุมชะตาชีวิตตัวเองได้ และก็มีแค่เวลานี้เท่านั้นที่เขาแสดงท่าทางเหมือนเด็กอายุสิบสามอย่างยิ่ง
…………………………………………..
[1] หมายถึง ยิ่งใหญ่เกรียงไกร
