ั้นตันใจหรอกนะ ดังนั้นเขาเลยนึกถึงหลิงหลาน ในเมื่อต้องกลายเป็นลูกน้องของใครสักคนเหมือนกัน เขายินดีเป็นลูกน้องของหลิงหลานมากกว่า ถึงแม้ว่าอู๋จย่งเองก็เป็นตัวเลือกที่ดีมาก แต่หลินจงชิงกลับไม่มีความคิดแบบนี้เลย
ดังนั้นเขาเลยติดต่อไปหาหานจี้จวินที่ออนไลน์อยู่ บอกคำขอร้องของเขาออกมา เขาคิดว่าตัวเองจะรู้สึกรับไม่ได้แน่นอน ถึงยังไงเขาก็ต่อต้านมาได้หนึ่งปีกว่าแล้ว แต่สุดท้ายยังหลุดพ้นจากโศกนาฏกรรมที่ต้องเป็นลูกน้องไม่ได้ เรื่องเดียวที่สามารถปลอบใจตัวเองได้ก็คือครั้งนี้เขาเป็นคนเลือกเอง แต่นึกไม่ถึงว่า เมื่อเขาเอ่ยปากออกมาก็ไม่คาดคิดว่าจะรู้สึกโล่งใจราวกับว่าปลดเปลื้องภาระหนักหน่วงลง บางทีเขาอาจจะมีความคิดแบบนี้มานานมากแล้ว เพียงแต่ความทระนงหยิ่งในศักดิ์ศรีของตัวเองทำให้เขาไม่อยากคิดแบบนี้
ตอนนี้หลินจงชิงมาอยู่ตรงหน้าคนที่สามารถตัดสินชะตาในอนาคตของเขาแล้ว หัวใจที่เดิมทีสงบนิ่งก็เริ่มเต้นระรัวขึ้นมา ให้ตายสิ เขารู้สึกเครียดแล้ว มีความรู้สึกหวาดกลัวอยู่ด้านใน เขากลัวว่าจะถูกปฏิเสธ…
“หลินจงชิง ฉันรับปากคำขอร้องของนาย แต่ว่าฉันเคลื่อนไหวตามลำพังมาตลอด ดังนั้นต่อไปนายติดตามพวกฉีหลงเถอะ” คำพูดของหลิงหลานทำให้หลินจงชิงทั้งดีใจและหนักอึ้งในใจ ดีใจว่าในที่สุดเขาก็สามารถเข้าร่วมทีมของหลิงหลาน ได้รับการคุ้มครองจากพวกเขา เรื่องที่หนักอึ้งในใจก็คือเขาได้ยินหลิงหลานปฏิเสธออกมา หลิงหลานไม่อยากรับเขาเป็นลู
