ารถเข้าห้องพิเศษของสถาบันเราต่างก็เป็นอัจฉริยะหนึ่งในหมื่น ฉีหลงกดหัวเด็กชั้นเดียวกันได้ก็พิสูจน์แล้วว่าเขาโดดเด่นเหนือใครมากๆ” คนอื่นๆ คิดว่าคำพูดของคนที่เปิดเผยข้อมูลฟังดูไม่มีเหตุผลอยู่บ้าง
“หึๆ คนๆ นั้นเคยจัดการกับคู่ต่อสู้ของเขามาก่อน นายคิดว่าเขาใช้กี่กระบวนท่าล่ะ?” คนเปิดเผยข้อมูลได้ยินเสียงที่สงสัยคำพูดเขาก็เอ่ยถามด้วยรอยยิ้มหยัน
“ความสามารถเป็นยังไง? จะให้พวกเราเดาเปรียบเทียบมั่วๆ ไม่ได้นะ”
“คู่ต่อสู้อยู่ในห้องพิเศษเหมือนกัน ฉีหลงเอาชนะอีกฝ่านในห้าสิบกว่ากระบวนท่า” คนเปิดเผยข้อมูลให้เป้าหมายเปรียบเทียบไว้
“ก็เป็นห้าสิบกว่ากระบวนท่าเหมือนกัน?”
“หรือว่าจะใช้กระบวนท่าน้อยกว่าฉีหลง?” เมื่อเห็นคนเปิดเผยข้อมูลทำหน้านิ่งเฉย ทุกคนก็ตกตะลึง “สี่สิบกว่ากระบวนท่า? หรือว่าสามสิบกว่ากระบวนท่า?”
คนเปิดเผยข้อมูลยิ้มแต่ไม่พูดอะไร
ทุกคนต่างสูดลมหายใจเย็นยะเยือก “ยี่สิบกว่ากระบวนท่า หรือว่าสิบกว่ากระบวนท่า?” ทุกคนต่างคิดว่าการคาดเดาของพวกเขากล้ามากไปแล้ว
น่าเสียดายที่คนเปิดเผยข้อมูลยังไม่เห็นด้วย เขาส่ายศีรษะกล่าวอย่างทอดถอนใจว่า “พวกนายจะกล้าเดาอีกหน่อยไม่ได้เลยหรือไง”
“ภายในสิบกระบวนท่าเหรอ?” เสียงสั่นเทาดังขึ้นมาเบาๆ ท่ามกลางความเงียบกริบ คำพูดประโยคนี้ทำให้ทุกคนกลั้นลมหายใจรอคอยคำตอบของผู้เปิดเผยข้อมูล
“ภายในสิบกระบวนท่า? เหอะๆๆ ไม่ใช่ทั้งนั้นแหละ เขาใช้แค่กระบวนท่าเดียวเท่านั้น….” คนเป
