ปทีหนึ่ง ประตูห้องถูกเธอเปิดออกได้อย่างสบายๆ สภาพในห้องหนังสือเผยเข้ามาในดวงตา
ทันใดนั้นดวงตาทั้งสองข้างของหลิงหลานก็หลั่งน้ำตาลงมาอย่างเงียบๆ…
ด้านหลังโต๊ะหนังสือมีชายหนุ่มหล่อเหลากำลังมองเธอด้วยใบหน้ายิ้มน้อยๆ เขาคือหลิงเซียวพ่อของเธอ
หลิงหลานค่อยพบว่า อันที่จริงเจ็ดปีมานี้เธออยู่ใต้การระเบิดคำพูดไม่หยุดของหลานลั่วเฟิ่งทุกวัน เธอเห็นชายตรงหน้านี้เป็นพ่อที่แท้จริงของเธอไปโดยไม่รู้เนื้อรู้ตัวแล้ว เพียงแต่เนื่องจากหลิงเซียวไม่อยู่แล้ว ความรู้สึกนี้จึงซ่อนลึกอยู่ในใจของหลิงหลาน ไม่เคยสังเกตเห็นมันเลย แต่ตอนนี้เมื่อเธอเห็นพ่อยืนอยู่ตรงหน้าตัวเองจริงๆ หลิงหลานก็ควบคุมจิตใจไม่ไหว อดหลั่งน้ำตาร้องไห้ออกมาไม่ได้
สภาพของหลิงเซียวในตอนนี้น่าจะเป็นความทรงจำเมื่อแปดปีก่อน เขาไม่รู้สึกถึงความตื่นเต้นของหลิงหลานเลย เขาเพียงแต่พยักหน้าให้เธอน้อยๆ และกล่าวว่า “สามารถหาที่นี่เจอได้ เธอน่าจะเป็นหลิงหลานลูกของฉันสินะ”
อย่างไรก็ตามเขาก็เอ่ยเยาะหยันตัวเองอย่างรวดเร็วว่า “แต่ก็ไม่แน่ ฉันเชื่อว่าทางกองทัพจะไม่ปล่อยมรดกนี้ไปง่ายๆ บางทีพวกนายอาจจะถอดรหัสได้จริงๆ ถึงยังไงพวกคำถามผ่านด่านก่อนหน้านี้ก็ไม่ได้ยากขนาดนั้น” หลิงเซียวกล่าวถึงตรงนี้ ทันใดนั้น รัศมีเย็นเยียบก็แวบผ่านขึ้นในดวงตาเขา หลิงหลานรู้สึกได้ถึงความกดดันคุกคามที่แผ่ทั่วฟ้าโจมตีใส่เธอ ทำให้เธอแทบจะถูกกดจนคว่ำลงไปกับพื้น ยังดีที่หลิงหลานถูกมิติ
