องหลิงหลานแพร่หลายอยู่ในระดับชั้นเดียวกันเท่านั้น เริ่มแรกพวกรุ่นพี่ชั้นปีสูงยังให้ความสนใจหลิงหลานนิดหน่อย แต่สุดท้ายพอเห็นหลิงหลานอยู่แค่อันดับสี่ติดต่อกันหลายครั้งก็ค่อยๆ หมดความสนใจไป
หลิงหลานไม่สนใจทุกอย่างนี้เลย สถาบันลูกเสือเป็นเพียงสถานที่ให้เธอเล่าเรียนเท่านั้น ไม่ใช่สถานที่แข่งขันเอาชนะกัน ยิ่งไปกว่านั้นทุกวันเธอยุ่งมากๆ วิชาของสถาบันลูกเสือก็ต้องเรียน ภารกิจในมิติการเรียนรู้ก็ต้องทำ แล้วยังต้องดึงเวลาไปศึกษาวิถีที่เธออยากไปด้วย แน่นอนว่าเธอยิ่งไม่ลืมว่าทุกวันต้องไปทำภารกิจเล็กๆ ที่ได้ผลตอบแทนสูงสุดหลายอันที่เสี่ยวซื่อเลือกออกมาในโลกเสมือนจริงด้วย
วันนี้หลิงหลานก็เข้าไปทำภารกิจในโลกเสมือนจริงเหมือนกับทุกที แต่เมื่อเธอเข้าไปที่โลกเสมือนจริงแล้วก็ถูกแจ้งเตือนของเพื่อนๆ ส่งติดต่อกันมามากมายนับไม่ถ้วน เธอเปิดอุปกรณ์สื่อสารที่กระพริบแสงไม่หยุดก่อนจะพบว่าพวกฉีหลงกำลังหาเธอด้วยความร้อนใจอยู่
“มีอะไร?” หลิงหลานสงสัยมาก ถึงแม้ว่าพวกเขาจะติดต่อเธอบ่อยๆ แต่ก็ไม่ได้ติดต่อพร้อมกันทั้งหมดเหมือนดั่งเช่นวันนี้ เกรงว่าอาจจะมีเรื่องใหญ่เกิดขึ้น
“ลูกพี่ นายอยู่ที่ไหน?” เสียงดังลั่นของฉีหลงแทบจะทำให้หลิงหลานหูดับ
หลิงหลานมองอาคารที่คุ้นเคยข้างกายแวบหนึ่งแล้วตอบว่า “ด้านหน้าตึกเรียนอิเล็กทรอฟิสิกส์หนึ่งร้อยเมตร”
คราวนี้หลิงหลานเตรียมตัวทำภารกิจของอาจารย์ฟิสิกส์คนหนึ่งให้เสร็จ หลังจากนั้นรับกา
