“คนเก็บหนี้” มีดทหารของหลิงหลานแทงเข้าไปที่หัวใจของลูกน้องหนึ่งในนั้นด้วยความดุดัน เส้นผมของเธอเปรอะเปื้อนไปด้วยเลือดสดๆ อีกครั้ง เมื่อเธอทะยานตัวออกไปพุ่งเข้าใส่อีกคน ก็ไม่ลืมจะทิ้งท้ายประโยคนี้ไว้
ความโหดเหี้ยมของหลิงหลานทำให้บรรดาผู้ร้ายไม่สามารถพะว้าพะวงกับชาวบ้านพวกนั้นได้แล้ว พวกเขาหยิบอาวุธขึ้นมาก่อนจะทยอยกันพุ่งเข้าหาหลิงหลาน เตรียมตัวจะล้อมโจมตีหลิงหลานไว้
“ฉันทำร้ายเขาแล้ว” ทันใดนั้นหนึ่งในผู้ร้ายก็ตะโกนเสียงดัง บนอาวุธของเขายังมีเลือดติดอยู่ แต่นี่ก็เป็นการตะโกนสุดท้ายของเขาเช่นกัน กริชของหลิงหลานปาดลำคอของเขาอย่างไร้ความปรานี
“พยายามมานานขนาดนี้ก็ยังได้รับบาดเจ็บ” หลิงหลานมองไปที่แผลถูกบาดตรงไหล่ด้วยความเย็นชาแวบหนึ่ง เลือดกำลังไหลรินช้าๆ เธอไม่ได้ถอยหนีราวกับไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวด เธอกวัดแกว่งอาวุธในมือแทงเข้าไปที่ศัตรูคนต่อไปอย่างเฉียบขาด
เธอไม่ได้เพ้อฝันว่าจะฆ่าเดรัจฉานพวกนี้ให้หมดโดยที่ไม่ได้รับบาดเจ็บเลยสักนิดเดียว…ถึงแม้ว่าเธอเคยคิดจะสำเร็จภารกิจอย่างสมบูรณ์แบบแบบนี้มาแล้วครั้งหนึ่ง ดังนั้นเธอเลยเลือกอดทนตั้งแต่เริ่มแรก แต่ความอดทนแบบนั้นทำให้เธอรู้สึกอึดอัดแทบบ้า ทุกข์ใจอย่างหาใดเปรียบ แต่ถึงแม้ว่าตอนนี้เธอจะได้รับบาดเจ็บ ทว่าอารมณ์ของเธอกลับดีเป็นพิเศษ เธอรู้สึกเพลิดเพลินกับการต่อสู้แบบนี้ กับความรู้สึกที่อิสระเสรีแบบนี้
นี่ค่อยเป็นการต่อสู้ที่ฉันต้องการ! ไม่มี
