อยยิ้มบ้าคลั่งบนใบหน้าแฝงไปด้วยร่องรอยความหวาดผวา ดูแปลกประหลาดอย่างหาใดเปรียบ หลิงหลานพยักหน้าเอ่ยพึมพำกับตัวเองว่า “เป็นอย่างที่คิดไว้จริงๆ หลังจากที่หัวหลุดจากร่างกายแล้วก็ไม่ได้ตายทันที มีอืดอาดไปหนึ่งถึงสองวินาที บางทีอาจจะนานกว่านั้น….”หลิงหลานไม่มองเหล่าผู้รอดชีวิตที่ตื่นตระหนกอีก เธอเตรียมพร้อมจะออกไปจากที่นี่หลิงหลานเพิ่งจะยกเท้าเดินไปหลายก้าว เด็กหนุ่มคนนั้นก็ตะโกนว่า “เดี๋ยวก่อน”เนื่องจากเด็กหนุ่มโง่เง่าจนยินดีแลกชีวิตเพื่อช่วยเหลือเธอ หลิงหลานก็ตัดสินใจให้โอกาสเขาสักครั้ง “หืม?”“เธออยู่ตัวคนเดียวเหรอ? ถ้าไม่มีที่ไปก็ตามฉันกลับไปที่หมู่บ้านเถอะ” เด็กหนุ่มพยายามฝืนยิ้มออกมา ถึงยังไงเขาก็เพิ่งจะกลับมาจากเส้นความตาย ต่อให้เป็นคนที่ใจเย็นอีกแค่ไหนก็รักษาความเยือกเย็นเอาไว้ไม่ได้ และเดิมทีเขาก็ไม่ใช่คนที่ใจเย็นด้วยนี่เป็นคำใบ้ของภารกิจต่อไปหรือเปล่า? หลิงหลานครุ่นคิดสักพักก่อนจะตัดสินใจไปสำรวจหมู่บ้าน ถึงยังไงตอนนี้เธอก็ยังงุนงงกับสิ่งที่เรียกว่าเส้นทางพัฒนาการอยู่ ไม่รู้เลยว่าจะต้องทำอะไรบ้างเด็กหนุ่มเห็นหลิงหลานพยักหน้าก็ตื่นเต้นอย่างหาใดเปรียบ ด้วยเหตุนี้เอง หลิงหลานจึงเตรียมตัวกลับไปที่หมู่บ้านของเด็กหนุ่มด้วยกันกับเขาตอนที่จากไป พวกคนที่อยู่ไม่ไกลก็รวบรวมทรัพย์สมบัติที่พวกเขาบางคนทิ้งไว้ตอนหลบหนี ทุกคนต่างแบกของที่ห่อไว้ขนาดใหญ่เตรียมตัวจะกลับบ้าน แต่ว่ามีเพื่อนมากมายที่
