สิ้นเสียงคำประกาศของระบบ เบื้องหน้าหลิงหลานก็ปรากฏวังวนสีดำขนาดใหญ่ขึ้นมาอีกครั้ง และดูดเธอเข้าไปข้างใน
เชี่ย มาอีกแล้ว! หลิงหลานไร้ซึ่งคำพูด มิติการเรียนรู้จะอ่อนโยนหน่อยไม่ได้เลยหรือไง? แต่พอมีประสบการณ์ก่อนหน้านี้มาแล้วครั้งหนึ่ง คราวนี้หลิงหลานก็ไม่ตกที่นั่งลำบากขนาดนั้นแล้ว
เธอยังคงไม่สามารถแน่ใจเรื่องเวลา หลิงหลานรู้สึกแค่เพียงเบื้องหน้าพลันส่องแสงสว่างวาบ ก็รู้แล้วว่าเธอถูกโยนออกไปแล้ว
เธอถูกสลัดไปที่บนอากาศเหมือนกับครั้งแรกจริงๆ แต่ครั้งนี้หลิงหลานเตรียมพร้อมไว้ดีแล้ว เธอย่อมร่วงลงมาในท่วงท่าที่สง่างาม หลิงหลานสรรเสริญการแสดงความสามารถอันโดดเด่นของตัวเองโดยไม่ลังเล
แน่นอนว่าการตรวจสอบก่อนที่จะลงสู่พื้นยังคงเป็นเรื่องที่จำเป็น หลิงหลานไม่ลืมความเจ้าเล่ห์ของมิติการเรียนรู้หรอกนะ…อืม แน่นอนว่าเจ้าเล่ห์จนถึงขีดสุด หลิงหลานที่เริ่มตกหลุมพรางอยู่บ่อยๆ ก็ได้เรียนรู้ถึงสัญชาตญาณว่าเวลาไหนต้องรักษาความระมัดระวังไว้
จุดที่หลิงหลานตกลงมาคือเนินเขารกร้างแห่งหนึ่ง ดินเหลืองที่เปิดเผยสู่โลกภายนอกไม่มีพวกพลังชีวิตที่อุดมสมบูรณ์ ความสวยงามและความเจริญงอกงามในหุบเขา สุดท้ายต่างก็เป็นผืนดินเหลืองที่แห้งแตกระแหง บ่งบอกว่าแทบมองไม่เห็นสีเขียวของชีวิตเลย เมื่อมองไปแวบหนึ่งก็มีเพียงความอ้างว่างและเปล่าเปลี่ยว ถึงขนาดที่มีความรู้สึกสิ้นหวังจนแทบหายใจไม่ออก
สิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่านั้นคือ ถนนเส้นเก่
