ีโอกาสเลย
หลิงหลานมองไปยังคนที่หันหน้าวิ่งหนี แววตาของคนผู้นั้นเต็มเปี่ยมไปด้วยความปรารถนาที่จะมีชีวิตอยู่ จนถึงขนาดบ้าคลั่งไม่เสียดายที่จะแลกทุกอย่างเพื่อที่จะให้ได้มาซึ่งสิ่งนี้ ทันใดนั้นเองหลิงหลานก็รู้สึกว่าตัวเองตระหนักอะไรบางขึ้นมาอย่างได้
เมื่อต้องเผชิญหน้ากับช่วงเวลาเป็นตาย มนุษย์ต่างก็เลือกเส้นทางที่พวกเขาคิดว่าปลอดภัยและพึ่งพาได้มากที่สุดตามจิตใต้สำนึก ก็เหมือนอย่างตอนนี้ ในสถานการณ์ที่ทำให้คนรู้สึกสิ้นหวังแบบนี้ ขอเพียงเขาวิ่งได้เร็วกว่าคนอื่นสักนิด เขาก็สามารถหนีจากขอบเขตการโจมตีของคมดาบ หลังจากนั้นเขาก็มีความหวังที่จะรอดชีวิตต่อไปได้..
นี่คือสัญชาตญาณของมนุษย์ เป็นนิสัยเลวๆ ที่ซ่อนลึกอยู่ภายในใจ มันคือปีศาจที่ถูกปลดปล่อยออกมาในช่วงเวลาสิ้นหวังแบบนี้
หลิงหลานอดหัวเราะไม่ได้ มันแฝงไปด้วยความเยาะหยัน นี่ก็คือผู้แข็งแกร่งคือผู้ที่อยู่รอดในรูปแบบหนึ่งใช่ไหม?
น่าเสียดาย…สายตาหลิงหลานทอดมองไปยังผู้ร้ายพวกนั้น ความหยอกล้อและความเย้ยหยันในสายตาของพวกเขาชัดเจนแจ่มแจ้งขนาดนั้น สิ่งเหล่านี้ต่างก็พิสูจน์แล้วว่า ผู้หลบหนีจะพยายามอีกแค่ไหนก็เปล่าประโยชน์ ทุกคนต่างก็หลบหนีคมดาบในมือพวกเขาไม่พ้น เพียงแต่พวกเขากำลังสนุกสนานกับการเล่นเกมแมวจับหนูก่อนที่จะเข่นฆ่า รวมไปถึงมองดูพวกฝูงมดแสดงความเลวทรามของมนุษย์ออกมา
หลิงหลานนึกถึงสงครามที่กองทัพญี่ปุ่นบุกโจมตีประเทศจีนในชาติที่แล้วของเธอ กอ
