ะเลสาบก็ก็มาจากหิมะของเทือกเขาที่ตั้งตระหง่านอยู่รอบด้าน
หลิงหลานเดินอ้อมทะเลสาบที่กำลังปล่อยไอเย็นออกมาเบาบาง จากนั้นก็เดินไปทางเส้นทางเล็กๆ ต่อ หลังจากที่เดินไปได้ประมาณสองสามนาที หลิงหลานก็สัมผัสได้ถึงสีทองระยิบระยับพุ่งเข้ามาในม่านตา ทำให้หลิงหลานเผลอหรี่ตาลงตามจิตใต้สำนึก
นี่คือทุ่งรวงข้าวขนาดใหญ่ แทบจะสามารถบอกได้ว่าไกลสุดลูกหูลูกตา สายลมในหุบเขาพัดผ่าน ทุ่งรวงข้าวก็ม้วนขึ้นเป็นคลื่นรวงข้าวสีทอง ตอนนี้เป็นอยู่ในช่วงเก็บเกี่ยวของหุบเขา หลิงหลานก็เกิดปรารถนาอย่างบ้าบิ่น อยากจะพุ่งเข้าไปเก็บเกี่ยวธัญพืชที่พวกนี้ให้เรียบร้อยมากๆ…
เอ่อ ความคิดแบบชาวนาน้อยๆ ในชาติก่อนส่งผลต่ออารมณ์ของหลิงหลานอีกแล้ว หลิงหลานอดหัวเราะขึ้นมาไม่ได้
ในขณะที่หลิงหลานกำลังคิดจะเดินขึ้นหน้าต่อไป จู่ๆ ความคิดหนึ่งก็แวบขึ้นมาในสมองเธอ เธอนึกถึงภาพฝาผนังที่ทำให้เธอถูกดูดเข้ามาในหลุมดำภาพนั้น ในแผ่นภาพที่หนึ่งไม่ใช่ว่าก็มีทุ่งรวงข้าวแบบนี้อยู่หรอกหรือ?
นี่เป็นไปได้สูงมาก! ในเมื่อเธอถูกดูดเข้าไปในภาพฝาผนัง เช่นนั้นการเข้าไปในโลกของมันก็เป็นเรื่องที่สมเหตุสมผลแล้ว ถ้าหากการอนุมานของเธอถูกต้อง หลิงหลานก็ต้องใคร่ครวญแล้วว่า มิติการเรียนรู้ให้เธอเข้ามายังโลกใบนี้ เพื่อต้องการจะให้เธอทำอะไรกันแน่?
เมื่อย้อนนึกถึงรอยยิ้มที่เหมือนกันของตัวเอกในแผ่นภาพที่หนึ่งและแผ่นสุดท้าย ความหมายที่รอยยิ้มให้มาแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง
