งศพเห็นฉากนี้ สีหน้าก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย เขาพลิกนิ้วมือ เหรียญที่บีบไว ในฝ่ามือถูกเขาคีบอยู่ระหว่างนิ้วกลางกับนิ้วชี้ ขอเพียงฉีหลงเข้าไปโจมตี เขาก็จะดีดเหรียญใส่ฉีหลงให้ออกจากขอบเขตการโจมตีของฝ่ายตรงข้าม
ในตอนที่ทุกคนต่างคิดว่าฉีหลงยังคงพุ่งเข้าไปโจมตีหลี่อิงเจี๋ยอย่างดุดันอยู่นั้น ฉีหลงกลับกระทำสิ่งที่ทำให้ทุกคนตกใจ ฉีหลงที่เดิมทีเตรียมตัวโจมตีเหมือนกับสัมผัสอะไรได้กะทันหัน เขาขมวดคิ้วแน่น หยุดฝีเท้า ไม่เพียงแค่นั้น เขายังถอยไปข้างหลังด้วยความฉับไวยิ่ง เว้นระยะห่างกับหลี่อิงเจี๋ยอย่างรวดเร็ว
เมื่อฉีหลงหยุดการเคลื่อนไหว ท่วงท่าโจมตีแต่เดิมของเขาก็เปลี่ยนเป็นท่าป้องกัน เขาทำหน้าระมัดระวัง ราวกับกังวลกับท่าทีของหลี่อิงเจี๋ย
ชายหน้าโลงศพเห็นถึงตรงนี้ ใบหน้าที่เดิมทีไร้ความรู้สึกก็พลันตื่นเต้นขึ้นมา เหรียญที่ตั้งอยู่ระหว่างนิ้วมือถูกเขาเก็บกลับเข้าไปในฝ่ามืออีกครั้ง และเอ่ยติดต่อกันว่า “ไม่เลว นี่แหละ นี่แหละ”
“อาไท่ นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?” ชายหน้ายิ้มพบว่าเขาดูอยู่เนิ่นนานก็ยังคงมึนงงสับสน ในที่สุดก็อดไม่ไหวเอ่ยปากถามอีกครั้ง
“อย่ารีบร้อน อวิ๋นเยี่ย พอผลแพ้ชนะออกมา ฉันจะอธิบายให้นายฟังอีกครั้ง” ตอนนี้ชายหน้าโลงศพไม่มีใจจะอธิบายให้เพื่อนสนิทของตัวเองฟัง ดวงตาสุกสว่างคู่นั้นของเขาจ้องเขม็งไปที่ฉีหลง แววตาเต็มเปี่ยมไปด้วยความปรารถนา เดิมทีเป็นเพราะชายหน้ายิ้ม เขาถึงคิดจะรับฉีหลงเป็นลูก
