หลิงหลานจ้องเสี่ยวซื่ออย่างไม่สบอารมณ์ “นายยังมีเวลาเอ้อระเหยห่วงใยคนอื่นอีกเหรอ? แก้ไขความลับของหมัดหนึ่งนิ้วออกมาได้หรือยัง?”
เสี่ยวซื่อได้ยินคำพูดก็พองแก้มซาลาเปาของตัวเองด้วยความโมโห คำขอข้อนี้ของลูกพี่มันเกินไป ความลับของหมัดหนึ่งนิ้วแก้ง่ายที่ไหนกัน? ไม่เห็นลูกน้องเป็นลูกน้องมากเกินไปแล้ว เห็นได้ชัดว่าเป็นการใช้แรงงานเด็กอย่างทารุณ…
เหอะ เขาอยากไปร้องเรียน…เอ่อ หาคนช่วย!
แววตาหรี่ลงของเสี่ยวซื่อแสดงออกถึงการไม่ได้รับความเป็นธรรมสุดขีด เขาปรายตามองดูหลิงหลานที่กลับไปสนใจโลกภายนอกแล้ว ก่อนจะค่อยๆ หายตัวไปจากมิติแห่งจิตอย่างไร้ร่องรอย
………….
ลั่วเฉาเอาชัยชนะกลับมาทำให้พวกลั่วล่างมีใจจะไปสนใจผลการต่อสู้ของหลัวเส่าอวิ๋นกับหลี่จิงหง หลัวเส่าอวิ๋นเลื่อนมาที่ 100 อันดับแรกได้สำเร็จตามที่คาดไว้ ส่วนหลี่จิงหงกลับโค่นล้มล้มเหลว นักเรียนห้องพิเศษไม่ใช่พวกกินพืช อยากจะตอบโต้กลับก็ยากเหมือนกับปีนขึ้นไปบนฟ้าจริงๆ
เมื่อลั่วล่างรู้ว่าใครคือคู่ต่อสู้ของหลี่จิงหงแล้ว ใบหน้าเขาก็เต็มไปด้วยความคิดที่ว่าทำไมถึงได้โชคร้ายขนาดนี้นะ ที่แท้คู่ต่อสู้ของหลี่จิงหงคืออู่จย่ง คนที่ได้อันดับสองของห้องสเปเชียลเอ ต่อให้เป็นลั่วล่างก็ไม่มั่นใจว่าจะเอาชนะหมอนั่นได้แน่นอน แพ้ชนะอยู่ที่ห้าสิบห้าสิบ บางทีลั่วล่างอาจจะยังด้อยกว่านิดหน่อย
ผ่านไปไม่นาน ฉีหลงก็วิ่งกลับมาด้วยความตื่นเต้นยินดี คู่ต่อสู้ของเขาคือคนจากห้อง
