ความจริงแล้วหานจี้จวินก็คิดมากเกินไป คนฉลาดย่อมเข้าใจผิดแบบนี้ได้ง่ายมาก คำพูดไม่กี่ประโยคของหลิงหลานเป็นแค่การปลอบใจธรรมดามากๆ เท่านั้น ไม่มีความคิดอื่นเลยจริงๆ ส่วนเพราะอะไรผลของมันถึงได้ดีขนาดนี้ ก็พูดได้แค่ว่าหลิงหลานมีบารมีอยู่ในทีม 072 มากเกินไป ทุกคนต่างเชื่อเธอโดยไม่มีเงื่อนไข
พวกเขาเดินไปที่เขตศึกจัดอันดับของระดับชั้นปีหนึ่ง ฉีหลงลอบดึงหลิงหลานอย่างลับๆ ทำให้หลิงหลานหย่อนฝีเท้าลงตามจิตใต้สำนึก
เมื่อเห็นว่าพวกเพื่อนๆ ตัวน้อยที่อยู่ข้างกายไม่ได้สนใจพวกเขาแล้ว ฉีหลงค่อยเอ่ยปากถามเสียงแผ่วเบาว่า “ลูกพี่หลาน ปัญหาของนายแก้ได้แล้วใช่ไหม?”
บางทีเพื่อนคนอื่นๆ อาจจะไม่รู้ปัญหาของหลิงหลาน แต่ในฐานะที่ฉีหลงเป็นคนที่อยู่ในเหตุการณ์ย่อมรู้ดีว่า เมื่อหลิงหลานเข้าสู่การต่อสู้พุ่งสมาธิไปที่จุดเดียวแล้วละก็ เธอจะเกิดปัญหาเรื่องสูญเสียการควบคุม
หลิงหลานรู้สึกอบอุ่นขึ้นในใจ เธอพยักหน้าน้อยๆ ให้กับฉีหลงพลางพูดว่า “วางใจเถอะ ฉันไม่เป็นไรแล้ว”
ฉีหลงค่อยยิ้มขึ้นมาด้วยความวางใจ “งั้นก็ดีแล้ว” ทันใดนั้นเขาก็พูดด้วยสีหน้าจริงจังว่า “ลูกพี่หลาน คราวนี้ฉันจะสู้อย่างสุดความสามารถ” เมื่อฉีหลงกล่าวคำพูดนี้ออกไป แววตาของเขาก็มีความมุ่งมั่นในการต่อสู้รุนแรงขึ้น ดูท่าเขาต้องการจะเอาชนะหลิงหลานอย่างยิ่งยวด
หลิงหลานพยักหน้าบ่งบอกว่าเธอรับคำท้า
เวลานี้เอง ทั้งสองคนรู้สึกได้ว่าอุปกรณ์สื่อสารบนข้อมือเกิดการสั่น
