โตไว้ในคลังข้อมูล ดังนั้นจึงไม่มีปัญหาเรื่องเก็บข้อมูลเลย
เมื่อเห็นเด็กแขนหักได้รับบาดเจ็บ อาจารย์ที่รับผิดชอบสนามประลองของลั่วเฉาก็ตะโกนให้หยุด ประกาศว่าลั่วเฉาได้รับชัยชนะ ถึงแม้ว่าศัตรูของลั่วเฉาจะมีสีหน้าเต็มไปด้วยความไม่ยอมแพ้ ทว่าเขาก็ไม่สามารถทำอะไรกับผลสรุปนี้ได้ ทำได้เพียงเดินลงจากสนามประลองโดยที่ขอบตาฉ่ำรื้น คราวนี้เขาพ่ายแพ้ที่ความอดทน เขาไม่ควรหุนหันพลันแล่นขนาดนี้ เดิมทีเขามีโอกาสชนะมากกว่าลั่วเฉาเสียอีก
ลั่วเฉาพุ่งเข้าไปหาพี่ชายตนเองด้วยความตื่นเต้น ลั่วล่างกอดน้องสาวตัวเองไว้พลางเอ่ยด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์ว่า “ทำไมถึงใช้วิธีนี้?” ถึงแม้ว่าเขาจะดีใจมากกับชัยชนะของน้องสาว แต่เขาไม่อยากให้น้องสาวใช้วิธีการที่ทำให้เธอได้รับบาดเจ็บแบบนี้เพื่อคว้าชัยชนะ
ลั่วเฉามองลั่วล่างด้วยความขลาดเขลาแวบหนึ่ง “เรี่ยวแรงของฉันใกล้จะหมดแล้ว อีกฝ่ายต่อสู้อย่างมั่นคงไม่เผยจุดอ่อนอะไรมาโดยตลอด พี่เคยบอกว่าความเร็วในการโจมตีของฉันช้ามาก ถ้าไม่ใช้วิธีนี้ ฉันกลัวว่าจะโจมตีเขาไม่โดน”
ลั่วเฉายังอยากพูดอีกหลายประโยค หานซู่หย่าก็พูดด้วยความไม่พอใจว่า “เอาชนะได้ก็พอแล้ว นายอยากให้ลั่วเฉาแพ้หรือไง?”
ลั่วล่างอ้าปากค้าง “ปะ…เปล่าซะหน่อย” คราวนี้เขาไม่สามารถว่าอะไรลั่วเฉาได้อีก ถึงยังไงลั่วเฉาก็ชนะแล้ว
ลั่วเฉาลอบถอนหายใจ มองหานซู่หย่าด้วยความซาบซึ้งแวบหนึ่ง เมื่อเผชิญหน้ากับสายตาของพี่ชาย เธอก็รู้สึกกดดัน
