งฉัน ขอเพียงฉันยืนหยัดมากกว่าฝ่ายตรงข้ามหนึ่งวินาที ชัยชนะก็เป็นของฉันแล้ว”
หลิงหลานผงกศีรษะบ่งบอกว่าที่หานซู่หย่าว่ามาไม่ผิด
ลั่วเฉามองหลิงหลานด้วยใบหน้าแดงก่ำ เอ่ยในใจอย่างลับๆ ว่า ‘หลิงหลานต้องไม่ชอบเด็กผู้หญิงที่ยอมแพ้ง่ายๆ แน่นอน อื้อ ฉันจะต้องพยายามให้มากๆ จะต้องยืนหยัดจนถึงตอนสุดท้าย…’
คำพูดไม่กี่ประโยคของหลิงหลานทำให้ทุกคนจิตใจสงบลงจากตอนแรกที่ยังรู้สึกลังเลใจ แววตาฉายความมั่นใจในตนเองออกมาทันที หานจี้จวินมองหลิงหลานอย่างลึกซึ้งแวบหนึ่ง ไม่นึกเลยว่าหลิงหลานก็เก่งกาจในด้านควบคุมจิตใจแบบนี้เหมือนกัน เขามาจากไหนกันแน่นะ? ตระกูลชั้นสูง? กองกำลังทรงอิทธิพลที่น่ากลัวสักแห่ง? หรือว่าจะเป็น…”
หานจี้จวินไม่กล้าคิดลึก เขาสูดลมหายใจลึกๆ สะกดกลั้นความคิดฟุ้งซ่านในใจ เขาเตือนสติตัวเองว่า หลิงหลานก็เป็นแค่เพียงหลิงหลานเท่านั้น เป็นลูกพี่หลานของพวกเขา เขาจดจำแค่เรื่องนี้ก็พอแล้ว
………………………………………
