องเผชิญหน้ากับการบีบบังคับทีละก้าวของหลี่อิงเจี๋ยได้อย่างเปิดเผย ได้รับโอกาสให้หอบพักหายใจ
หลินจงชิงกำลังรอบริกรจักรกลนำอาหารชุดเข้ามา เมื่อเขาคิดถึงตรงนี้ก็กำหมัดแน่น ในดวงตาเปล่งรัศมีแสงอย่างรุนแรง ขอเพียงให้เวลาเขามากพอ เขาไม่มีทางให้คนอื่นมีโอกาสมาบีบบังคับเขาอีก ความปรารถนาอย่างรุนแรงที่อยากจะเข้มแข็งขึ้นลุกโชนขึ้นภายในใจของหลินจงชิง
ในเวลาเดียวกัน หลิงหลานกำลังพูดคุยกับพวกฉีหลงขณะที่กำลังนั่งอยู่ด้านหน้าโต๊ะทานข้าวรอคอยให้หลินจงชิงเอาอาหารชุดมาให้ ทันใดนั้นสีหน้าของเธอก็ตึงขึ้นมา แต่ก็คลายลงอย่างรวดเร็ว ความผิดปกติของเขาฉายขึ้นมาวูบเดียวเท่านั้น และไม่ได้ดึงดูดความสนใจของพวกฉีหลงเลย
“เสี่ยวซื่อ ซูมสีหน้าของหลี่อิงเจี๋ยและวิเคราะห์ออกมา…”หลิงหลานสั่งเสี่ยวซื่อในห้วงจิตใจ
“รับทราบ ลูกพี่!” เสี่ยวซื่อตื่นเต้นมาก ในที่สุดก็ถึงตาเขาแสดงฝีมือแล้ว เขาไม่อาจขายขี้หน้าต่อตำแหน่งลูกน้องอันดับหนึ่งได้หรอกนะ
ร่องรอยความกระด้างกระเดื่องในแววตาของหลี่อิงเจี๋ยถูกเสี่ยวซื่อขยายใหญ่อยู่ในห้วงจิตใจ เปรียบเทียบแต่ละตำแหน่งบนล่างซ้ายขวาใกล้ไกลเอียงมองดูทุกมุม สุดท้ายก็ยืนยันได้ว่า เป้าหมายที่สายตานี้เพ่งเล็งก็คือหลินจงชิง…
“ลูกพี่ จะทำยังไงต่อไปดี?” เสี่ยวซื่อทำหน้ายุยง
หลิงหลานกลอกตา “ทำยังไง? ไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้น! กลับไปพักผ่อนเถอะ” ในเมื่อคนที่หลี่อิงเจี๋ยอยากจัดการคือหลินจงชิง ถ้าอย่างนั้นเ
