่สวมชุดสีอื่นๆ ก็จะให้ที่พวกเขาเอง
แน่นอนว่า พวกหลิงหลานสี่คนไม่มีทางทำเรื่องไร้รสนิยมแบบนี้ โรงอาหารใหญ่มากย่อมต้องมีที่นั่งว่างอยู่แล้ว เพียงแต่ต้องใช้เวลาไปหานิดหน่อยเท่านั้น
หลินจงชิงไม่สนใจความคิดของพวกลั่วล่าง เขาดึงเก้าอี้หนึ่งในนั้นออกมาด้วยความกระตือรือร้นและเอ่ยกับหลิงหลานว่า “หลิงหลาน เชิญนั่งตรงนี้”
หลิงหลานมองใบหน้าที่มีร่องรอยการประจบเอาใจอยู่จางๆ และนึกถึงรอยยิ้มที่เผยความจริงใจอยู่บ้างเมื่อสักครู่นี้ หัวใจเธอก็อ่อนยวบลง ก่อนจะนั่งลงไปโดยที่ไม่ได้ปฏิเสธ ถึงยังไงหลินจงชิงก็เป็นแค่เด็กอายุหกขวบ หลิงหลานที่ลึกๆ แล้วก็เป็นคุณน้าประหลาด[1]ไม่สามารถปฏิเสธเด็กแบบนี้ได้จริงๆ
เมื่อเห็นหลิงหลานนั่งลง พวกฉีหลงสามคนก็ทยอยกันดึงเก้าอี้เบื้องหน้าตนออกมาก่อนจะนั่งลงไป
การพยักหน้ายอมรับของหลิงหลานเป็นสัญญาณดีที่สุดอย่างชัดเจน หลินจงชิงฝืนข่มกลั้นความตื่นเต้นในใจ เอ่ยถามอย่างระมัดระวังว่า “หลิงหลาน พวกนายเตรียมจะทานอะไรบ้าง? ให้ฉันไปช่วยหยิบมาให้พวกนายเถอะ”
หยิบไม่ใช่ซื้อ! หลินจงชิงบอกพวกหลิงหลานชัดเจนมากว่า เส้นขอบเขตการรับใช้ของเขาคืออะไร
หลิงหลานมองหลินจงชิงอย่างลึกซึ้งแวบหนึ่ง เด็กคนนี้รู้จักศิลปะในการพูดมากเกินไปแล้ว ไม่ได้ล่วงเกินพวกเขา และก็ไม่ได้ทำให้ตัวเองตกอยู่ในสภาพอับจน ขอเพียงให้โอกาสคนแบบนี้ เขาจะต้องกลายเป็นอัจฉริยะบุคคลแห่งยุคแน่นอน
หลิงหลานตัดสินใจให้โอกาสหลินจงชิง
