นว่า “หลิงหลาน ตรงนี้ตรงนี้”
หลิงหลานเงยหน้ามองไป หลินจงชิงโบกมือให้พวกเขาด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม ราวกับว่าการปฏิบัติอย่างเย็นชาเมื่อตอนเช้าไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน เธอยอมรับความหน้าหนาของหลินจงชิงโดยสิ้นเชิง ขนาดปฏิเสธอย่างไร้น้ำใจแบบนี้ เขายังกระตือรือร้นทักทายขนาดนี้ได้ยังไง? ความอดทนต่อการโจมตีของเด็กคนนี้แข็งแกร่งมากจริงๆ
พวกฉีหลงมองหน้ากันเอง ไม่รู้ว่าจะตอบสนองยังไง พวกเขาโตมาขนาดนี้ยังไม่เคยเจอเด็กที่ไม่มีโทสะแบบนี้มาก่อนเลยจริงๆ ใบหน้ายิ้มแย้มที่ไม่มีความคับข้องใจเลยสักนิดของหลินจงชินทำให้พวกเขาไม่สามารถทำใจแข็งปฏิเสธต่อไปได้ ขนาดหานจี้จวินที่มีนิสัยเย็นชายังเงียบกริบพูดไม่ออกเลย
หลิงหลานลอบถอนหายใจ เอาเถอะ เธอเองก็ไม่สามารถปฏิเสธเด็กที่ทำให้ตัวเองลำบากมาตลอดได้อีกเหมือนกัน ดังนั้นเธอจึงพูดว่า “ลองคบหาเขาดูต่อไปอีกหน่อยละกัน พวกเราสี่คนกับเขาคนเดียว ดูยังไงเราก็ไม่เสียเปรียบ”
คำพูดนี้ได้รับการยอมรับจากเพื่อนๆ ทั้งสามคน ดังนั้นพวกเขาเลยเดินตรงไปหาหลินจงชิงที่โบกมือทักทายพวกเขา
แต่ความระแวดระวังในใจหลิงหลานกลับยิ่งรุนแรงขึ้น หลินจงชิงอดทนได้ขนาดนี้ แผนการของเขาย่อมไม่เล็กแน่นอน
เธออดทอดถอนใจไม่ได้ เด็กในโลกใบนี้ไม่ใช่คนแน่นอน…ต่อให้เธอเป็นคนที่อยู่มาสองชาติก็ทำได้แค่กดหัวพวกเขาเท่านั้น ถ้าเกิดเอาเด็กพวกนี้มาเปรียบเทียบกับตัวเธอตอนอายุหกขวบในชาติก่อนจริงๆ ละก็ เธอย่อมถูกทิ้
