หลินจงชิงพลิกตัวกระโดดขึ้นมาด้วยสีหน้าย่ำแย่ เขาเอ่ยด้วยท่าทางหดหู่ว่า “ฉันแพ้แล้ว” ทว่าไม่นานเขาก็เชิดหน้าขึ้น ดวงตาทั้งสองข้างของเขาเบิกกว้าง กล่าวด้วยใบหน้าที่ไม่ยอมแพ้ว่า “แต่ว่าครั้งต่อไปฉันจะไม่แพ้นายอีกแล้ว” ความมุ่งมั่นในการต่อสู้ยังคงมีอยู่ภายในดวงตา เขาไม่ได้สูญเสียความมั่นใจเพราะความพ่ายแพ้ในครั้งนี้เลย
หลิงหลานมองเขาด้วยความใคร่ครวญแวบหนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ พูดว่า “ฉันจะรอ” เด็กนี่ไม่ธรรมดาเลย เกรงว่าการกระทำของเขาอาจจจะดึงดูดความสนใจของอาจารย์ประจำชั้นได้แล้ว
เป็นไปตามที่คาดไว้จริงๆ เฉิงหย่วนหังปรบมืออยู่ด้านล่างเวที ใบหน้าเต็มไปด้วยความชื่นชม เขาเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “ไม่เลว หลิงหลาน เธอสมกับเป็นนักเรียนอันดับค่อนข้างสูงของห้องพิเศษของเรา” เขาหันหน้ามองไปที่หลินจงชิง ใบหน้าของเขาแสดงออกถึงความชื่นชอบคนมีความสามารถ รู้ได้ว่าใครคือคนที่เฉิงหย่วนหังชื่นชมอย่างแท้จริง “หลินจงชิง เธอทำได้ดีมาก ความพ่ายแพ้คือมารดาของความสำเร็จ พยายามต่อไป ต้องมีสักวันที่เธอจะทำสำเร็จ”
หลิงหลานได้ยินคำพูดนี้ หน้าผากก็ขึ้นขีดดำ อาจารย์เฉิงคะ อาจารย์เฉิง อย่าอยู่ต่อหน้าเธอตอนที่พูดประโยคนี้ได้หรือเปล่า? นี่ไม่ใช่เป็นการแช่งว่าสุดท้ายต้องมีวันหนึ่งที่เธอพ่ายแพ้ให้กับหลินจงชิงเหรอ? ตอนนี้หลิงหลานเต็มไปด้วยความรู้สึกเดือดดาลจริงๆ
เมื่อเผชิญหน้ากับการชมเชยของเฉิงหย่วนหัง หลินจงชิงก็ฝืนข่มกลั้นความตื่นเต้น
