นเหล่านี้ก็นึกเสียใจภายหลังไม่หายว่าทำไมตอนนั้นถึงไม่ดำเนินการลอบสังหารต่อ…
ในขณะเดียวกัน หัวหน้าทีมเบลดก็ได้รับข่าวที่ 413 ส่งมาจากการที่ลอบคุ้มกันส่งหลิงหลานกลับบ้านตลอดทาง เรื่องการลอบสังหารครั้งนี้ทำให้เขาหลั่งเหงื่อเย็นๆ มาตลอดในขณะเดียวกันก็ทำให้เขาเดือดดาลมากเช่นกัน เขาไม่นึกเลยว่าฝ่ายตรงข้ามจะลอบควบคุมระดับสูงบางคนในกองทัพสหพันธรัฐได้สำเร็จ
ผู้ควบคุมหุ่นรบที่ทีม 413 ส่งมากลุ่มนั้นเป็นทหารของสหพันธรัฐจริงๆ แต่สิ่งที่น่าเสียดายคือ พวกเขาไม่รู้อะไรเลย พวกเขาเป็นเพียงพวกคนโง่ที่ถูกใช้เท่านั้น
อย่างไรก็ตาม หัวหน้าทีมเบลดสามารถแน่ใจได้ว่าอิทธิพลของฝ่ายตรงข้ามที่ซ่อนอยู่ในสหพันธรัฐนั้นใหญ่มาก คนทรยศรวมกลุ่มกันอยู่ข้างกายเขาแล้ว แต่เรื่องที่เขากังวลตอนนี้คือ ความปลอดภัยของหลิงหลาน ครั้งนี้หลิงหลานโชคดีหนีรอดมาได้ แล้วครั้งหน้าล่ะ?
หัวหน้าทีมเบลดลังเลไปสักพัก ในที่สุดเขาก็ต่อสายไปยังหมายเลขติดต่อนั้นอีกครั้ง…สุดท้ายเมื่อเขาปิดอุปกรณ์สื่อสาร ใบหน้าเขาก็เผยรอยยิ้มและความโล่งใจออกมา
ถึงแม้ว่าตาแก่นั่นจะขู่เข็ญเขาอย่างหนัก แต่ว่าบรรลุเป้าหมายของเขาได้ก็พอ อย่างมากเขาก็แค่ทำงานเป็นจับกังอีกหลายงาน ความยากลำบากแบบนี้คุ้มค่าแล้วเพื่อสายเลือดวีรบุรุษของสหพันธรัฐ!
………….
เช้าวันที่สอง ในที่สุดหลิงหลานก็รอดพ้นจากการทารุณกรรมของหมายเลขห้า เธอลุกขึ้นมาล้างหน้าหวีผมด้วยสีหน้าซึมกระทือแล้วทานอาหาร
