นึ่ง ฉันไม่สามารถผิดคำพูดได้…” หลิงหลานกล่าวด้วยใบหน้าเสียใจ
คำพูดของหลิงหลานทำให้หลิงอี้ร้องไห้ขึ้นมาทันที ถึงอย่างไรเขาก็ยังเป็นเด็กอายุห้าขวบ ต่อให้เด็กจะฉลาดแข็งแกร่งอีกสักแค่ไหนก็แบกรับความหวาดกลัวในใจไม่ได้เมื่อเผชิญหน้ากับอนาคตที่ไม่รู้ เขาร้องไห้คร่ำครวญขึ้นมาราวกับกลับไปเป็นเด็ก
“หลิงอี้ นายอยากสืบทอดตำแหน่งของพ่อนายก็จะร้องไห้อีกไม่ได้นะ” หลิงหลานเอ่ยปลอบโยนด้วยดวงตาที่แดงก่ำ “พ่อของนายหวังให้นายเข้าไปที่สถาบันลูกเสือ สอบเข้าโรงเรียนทหาร สุดท้ายก็กลายเป็นทหารอาชีพ นายจะทำให้พ่อของนายผิดหวังไม่ได้”
หลังจากนั้นหลิงหลานก็ลูบหัวเขาและเอ่ยต่อว่า “แต่ฉันไม่ได้บอกว่าจะไล่นายไปนะ นายยังเป็นคนของตระกูลหลิง เพียงแต่นายเป็นอิสระในนาม รอจนนายโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว ไม่ว่านายอยากจะจากไปหรือว่าจะกลับมาที่ตระกูลหลิงก็ได้ทั้งนั้น”
คำพูดของหลิงหลานจุดประกายความหวังให้หลิงอี้อีกครั้ง เขาเช็ดน้ำตาพูดว่า “อื้อ ผมจะพยายามครับ คุณชายหลาน ผมจะกลับมาแน่นอน” เขาเอ่ยคำพูดนี้อย่างมุ่งมั่นเด็ดขาด
จากนั้นเขาก็กล่าวกับหลิงอวี่ที่อยู่ด้านหลังหลิงหลานด้วยใบหน้าเคร่งขรึมว่า “คุณอาอวี่ ผมขอฝากคุณชายหลานให้คุณก่อน รอผมแข็งแกร่งขึ้นแล้ว ผมจะกลับมารับตำแหน่งของคุณ” เขากล่าวจบก็โค้งตัวบอกลาหลิงหลานก่อนจะไปจากคฤหาสน์ตระกูลหลิง
หลิงอวี่มีสีหน้ากังวล “คุณชายหลาน จัดการแบบนี้จะไม่เสี่ยงเกินไปเหรอครับ” ถ้าหลิงอี้รู้ความ
