นรู้ว่ามูลค่าของแต้มเครดิตในโลกปัจจุบันนี้เท่ากับหนึ่งหยวนในโลกนั้น อาหารที่ถูกที่สุดต้องใช้หนึ่งพันกว่าหยวน…นี่มันทานข้าวที่ไหนกัน นี่ต้องเป็นทานเงินแน่นอน
หลิงหลานตัดสินใจว่าต่อไปเธอจะต้องเก็บเงินของเด็กกลุ่มนี้ไว้ในมือเธอ ไม่ให้พวกเขาสิ้นเปลืองเด็ดขาด
ด้วยเหตุนี้เอง เงินค่าขนมของเด็กทั้งห้าก็ถูกหลิงหลานเก็บใส่กระเป๋าจนหมด และให้หนึ่งพันเครดิตกับทั้งห้าคนเท่านั้น แน่นอนว่าใช้หมดแล้วก็เบิกได้ แต่ต้องแจ้งบัญชีล่วงหน้าก่อน ถ้าเกิดพบว่าพวกเขาใช้มั่วซั่วละก็…เด็กๆ ทั้งห้าคนไม่รู้ผลที่ตามมา เนื่องจากหลิงหลานไม่บอก แต่รอยยิ้มเย็นเยียบบนใบหน้าของหลิงหลานทำให้เด็กทั้งห้ารู้ว่าไม่ใช่เรื่องดีแน่นอน
หานจี้จวินไม่มีความเห็นเกี่ยวกับเรื่องนี้ ถึงแม้เขาไม่รู้ว่าเพราะอะไรหลิงหลานถึงใส่ใจการใช้เงินแบบนี้ของพวกเขา แต่เขาเชื่อว่าหลิงหลานไม่มีเจตนาร้าย ถึงขนาดที่มีเจตนาลึกล้ำ หรือว่านี่จะให้พวกเขายืนด้วยลำแข้งของตัวเองเหรอ? หานจี้จวินคิดถึงตรงนี้ แววตาก็โชนแสง
เอ่อ เด็กฉลาดก็ชอบคิดฟุ้งซ่าน หลิงหลานไม่ได้คิดอะไรเลย เธอเพียงแต่คิดว่ามันฟุ่มเฟือยมากเกินไป ถึงแม้ตอนนี้หลิงหลานจะอยู่ในครอบครัวที่สามารถใช้จ่ายฟุ่มเฟือย แต่ความคิดของสามัญชนที่อยู่ในกระดูกก็ยังคิดว่าสุรุ่ยสุร่ายเป็นเรื่องที่ไม่ถูกต้อง…
เนื่องจากพวกเด็กๆ รู้ว่าต่อไปจะไม่สามารถกินอาหารดีๆ แบบนี้ได้อีก พวกเขาก็ก้มหน้าก้มตาทานก่อนเตรียมพร้อมที่
