บของตัวเอง เธอจะต้องให้เสี่ยวซื่อรับหน้าที่เป็นออปติคัลคอมพิวเตอร์ เขาจะดัดแปลงอย่างไรก็ได้ตามใจชอบ นี่ถึงค่อยทำให้เสี่ยวซื่อปล่อยวางความคิดของเขาด้วยความไม่พอใจและรอคอยโอกาสที่เขาจะได้ลงมือแสดงความสามารถต่อไป
หลิงฉินเปิดฟังก์ชันแสดงรอบทิศทางของหุ่นรบอย่างรวดเร็ว ทำให้หลิงหลานรู้สึกเหมือนเข้าไปอยู่ในโลกเสมือนจริงฉับพลัน เธอเพียงแต่นั่งอยู่บนที่นั่งซึ่งกำลังลอยอยู่ มองลงไปข้างล่างซึ่งอยู่ห่างจากพื้นประมานห้าหกเมตร
อืม ความรู้สึกนี้ไม่เลวเลยจริงๆ! ดวงตาสองข้างของหลิงหลานเปล่งประกายขณะมองหลิงฉินควบคุมหุ่นรบ รู้สึกว่านี่น่าสนใจมาก เธออยากลองควบคุมบ้างและเริ่มรอคอยเวลาที่ตัวเองจะได้ควบคุมหุ่นรบ
หลิงฉินกุมคันบังคับ หันหน้ามากล่าวเตือนว่า “คุณชายหลาน นั่งดีๆ นะครับ ผมจะบินขึ้นแล้ว”
หลิงหลานผงกศีรษะ เธอคว้าที่จับข้างตัวบ่งบอกว่าตัวเองเตรียมพร้อมดีแล้ว
หลิงฉินได้รับคำตอบของหลิงหลาน สองมือก็โบกขึ้นอย่างฉับไว หลิงหลานรู้แค่ว่าหลิงฉินโบกมือเปลี่ยนท่วงท่าไปเกือบยี่สิบครั้งในชั่วพริบตา
ด้านนอกเห็นเพียงแค่หุ่นรบที่หลิงฉินควบคุมค่อยๆ ย่อเข่าลง หลังจากนั้นมันก็กระโดดขึ้นด้านบนอย่างรุนแรง ในขณะเดียวกันเครื่องยนต์สองอันที่อยู่ด้านล่างข้างเอวของหุ่นรบก็ส่งเสียงดังกระหึ่ม จากนั้นก็เกิดแรงผลักดันมหาศาล ผลักหุ่นรบให้ขึ้นไปบนฟ้าอย่างเป็นทางการ
การเปลี่ยนแปลงความเคลื่อนไหวอย่างกะทันหันของหุ่นรบทำให้ร่างกาย
