ันที เขาก็ดูเหมือนกับมีความเห็นไม่ต่างกันว่า “หัวหน้า พวกเรารีบหนีกันดีกว่า”
หุ่นรบ B กัดฟัน เขามองดูหุ่นรบมากมายที่อยู่ด้านหน้าในหน้าจอแวบหนึ่ง จากนั้นก็มองไปที่จรวดติดตามสองลูกซึ่งจี้ตามหลังพวกเขาไม่ปล่อยอีกครั้ง เขามีประสบการณ์ต่อสู้มากมายจึงทำการตัดสินใจในชั่วพริบตาและพูดว่า “ตามฉันมาติดๆ พวกเราจะบุกเข้าไปแบบนี้” สภาพอับจนที่โจมตีขนาบทั้งด้านหน้าและด้านหลังในเวลานี้ พวกเขาถอยไม่ได้แล้ว มีเพียงการพุ่งชนไปด้านเท่านั้นที่อาจจะทำให้พวกเขามีทางรอด
หุ่นรบสองตัวไม่ได้หยุด ในทางตรงกันข้ามพวกมันกลับเร่งความเร็วพุ่งเข้าไปหาหุ่นรบพวกนั้น แน่นอนว่าหุ่นรบ B ไม่ลืมเปิดคลื่นสัญญาณติดต่อสาธารณะท่ามกลางการกระทำนี้ “กองหุ่นรบสามสิบเจ็ดของหน่วยผู้ควบคุมหุ่นรบที่เจ็ด ภายใต้กองพลที่สามของกองทัพ ได้โปรดช่วยพวกเราจัดการจรวดติดตามด้านหลังด้วย…”
หุ่นรบ B รู้ว่าคำโกหกนี้ถูกเปิดโปงได้ง่ายมาก ทว่าเป้าหมายของเขาก็ไม่ได้อยากตบตาพวกเขา เขาแค่อยากให้ฝ่ายตรงข้ามลังเลไปชั่วขณะเท่านั้น ขอเพียงไม่ยิงปืนใส่ พวกเขาก็สามารถออกจากขอบเขตการตรวจตราของฝ่ายตรงข้ามได้ในอีกหนึ่งนาทีก่อนจะหนีรอดไปได้อย่างปลอดภัย ถ้าหากพวกเขาโชคดีนิดหน่อย พวกเขาอาจจะสามารถอาศัยพลังของอีกฝ่ายจัดการกับจรวดสองลูกที่ติดหนึบด้านหลังพวกเขาได้
ฝ่ายตรงข้ามได้ยินคำพูดที่ดังมาจากในช่องสื่อสารสาธารณะ หนึ่งในกองกำลังก็ลดปืนเลเซอร์ที่อยู่ในมือลงตามที่คาด
