คนซึ่งอยู่ห่างไกลออกไปกำลังจ้องมองมาที่นี่
“หัวหน้า ทำไมพวกโง่เง่านั่นไม่ยิงปืนใหญ่ล่ะ?” หนึ่งในผู้ควบคุมหุ่นรบรู้สึกงุนงงมาก เขาขยี้ตาที่พร่าเบลอเล็กน้อย สิ่งที่ปรากฏบนหน้าจอของหุ่นรบคือถ่ายทอดสดสถานการณ์จริง เขาจ้องมองมาตลอด ดวงตาก็เลยรู้สึกล้าอยู่เหมือนกัน
เขาไม่เข้าใจจริงๆ เห็นได้ชัดว่ามีโอกาสดีในการโจมตีอยู่หลายครั้ง แต่น่าเสียดายที่ถูกทำให้เสียเปล่า โฮเวอร์คาร์คันนั้นจอดนิ่งไม่ขยับเขยื้อนอยู่ตรงนั้นมาโดยตลอด
ผู้ควบคุมหุ่นรบที่ถูกเรียกว่าหัวหน้าคนนั้นตอบกลับว่า “ใครจะไปรู้กันล่ะ แต่พวกเรารับหน้าที่เป็นกองหลังเท่านั้น นอกเสียจากคนพวกนั้นจะล้มเหลวแล้ว ถึงจะเป็นตาพวกเราออกโรง”
“แต่อีกฝ่ายยิงพลุสัญญาณออกมาแล้วนะ คนคุ้มกันลับของฝ่ายตรงข้ามจะต้องรีบมาทันทีแน่นอน ถ้าไม่จัดการอีก พวกเราก็จะถูกพวกคนที่ไล่ตามมาพบตัวได้นะ หัวหน้า ไม่ใช่คุณบอกว่าเบื้องบนไม่อยากให้พวกเราเปิดเผยตัวเหรอ”
“ใช่แล้ว ถ้าเกิดถูกเบื้องบนรู้เข้า พวกเราก็จะต้องรับผิดชอบผลที่ตามมาเหมือนกัน ช่างเถอะ ไม่สนพวกมันแล้ว ฉันมอบริ้นไรที่น่ารำคาญตัวนั้นให้นายจัดการละกัน ระเบิดหัวมันในนัดเดียวด้วยล่ะ” ผู้ควบคุมหุ่นรบที่เป็นหัวหน้าถูกลูกน้องของเขาเตือนสติ ก็รีบเปลี่ยนความคิดทันที และให้ลูกน้องจัดการหลิงฉินให้เรียบร้อย
“รับทราบ หัวหน้า จากนี้ไปก็ดูผมปฏิบัติการได้เลย” ในที่สุดก็ถึงตาเขาลงมือแล้ว ลูกทีมที่เป็นผู้ควบคุมหุ่นรบรู้สึก
