่นอายปล่อยให้มันร่วงลงไปอย่างอิสระ สุดท้ายมันก็ร่วงลงไปยังพื้นที่รกร้างกว้างโล่งไม่มีของสิ่งใดมาอำพราง
พริบตาที่ร่วงลงมา หลิงหลานก็โคจรเคล็ดวิชาลมปราณบำรุงร่างกายไปทั่วร่าง แขนขาทั้งสี่รวมไปถึงเอวและท้อง อัดลงไปที่พื้นแรงๆ ทุกคนต่างไม่รู้ว่าพื้นข้างใต้เศษชิ้นส่วนปรากฏร่องเว้าลึกสุดขีด หลิงหลานฝังอยู่ด้านใน เศษชิ้นส่วนบนร่างกายเธอคว่ำอยู่บนพื้นอย่างเป็นธรรมชาติ ไม่มีใครนึกเลยว่าข้างใต้เศษชิ้นส่วนแผ่นนั้นยังมีคนหลบซ่อนอยู่
สาเหตุที่หลิงหลานเลือกซ่อนตัวแบบนี้เป็นเพราะว่าผู้คนต่างมีความนึกคิดและจุดบอดทางสายตา ที่ราบรกร้างกว้างโล่งไม่มีสิ่งใดแห่งนี้ไม่มีสถานที่ใดที่อำพรางผู้คนได้เลย มันจึงถูกคนมองข้ามได้ง่ายมาก นอกจากนี้ความสนใจยังเน้นหนักไปที่พื้นที่หลายแห่งที่ซ่อนตัวคนได้ง่ายๆ อย่างป่าพุ่มไม้ต่ำๆ ที่อยู่ด้านข้าง รวมไปถึงพวกพุ่มหญ้าที่เกิดขึ้นมาสะเปะสะปะ
แน่นอนว่าการที่หลิงหลานซ่อนตัวอยู่ที่นี่ไม่ใช่เพราะเรื่องความปลอดภัย หากแต่เป็นเพราะเธออยากจะโจมตีกลับ เมื่อความสนใจของทุกคนอยู่ที่ด้านหน้า และตำแหน่งของเธออยู่ด้านหลังซึ่งทุกคนไม่ได้สนใจแล้ว มันก็เป็นโอกาสให้เธอโจมตีทีเดียวจอด
หลิงหลานจำเป็นต้องเสี่ยงเพราะว่าจุดที่อีกฝ่ายเลือกดักซุ่มก็ดีมากเกินไปจริงๆ มันเป็นสถานที่ที่พลังป้องกันของเมืองเปราะบางมากที่สุด ควรทราบว่าเส้นทางที่หลิงหลานเดินทางผ่านเพื่อไปยังสถาบันศูนย์กลางลูกเสือต่างก็เป็น
