ห้เธอได้ แต่เธอต้องฝืนทำตัวให้สดชื่นเข้าไว้และสำรวจส่วนลึกของป่าต่อไปทำภารกิจของตัวเองให้สำเร็จ เพื่อที่จะให้ตัวเองกลับไปสู่โลกความเป็นจริงให้เร็วที่สุด หลิงหลานยังไม่ลืมคำพูดที่อาจารย์หมายเลขหนึ่งกล่าวไว้ ความหมายของคำพูดเขาชัดเจนมาก นั่นก็คือต้องเรียนรู้ว่าจะล่าเหยื่ออย่างไร
อย่างไรก็ตาม ตอนที่หลิงหลานสังหารสัตว์ในป่าที่อ่อนแอกว่าเธอได้แล้ว เธอกลับไม่เห็นมิติการเรียนรู้มีการตอบสนองเลยสักนิดเดียว เธอก็รู้ว่าภารกิจนี้ไม่อนุญาตให้เธอใช้วิธีเล่นตุกติก เกรงว่าอาจจะต้องฆ่าสัตว์ร้ายที่แข็งแกร่งกว่าเธอหลายเท่าถึงจะได้
ดังนั้นเธอเริ่มท้าทายป่าดึกดำบรรพ์แห่งนี้ ตลอดทางเธอพบเจอสถานการณ์อันตรายมากมายนับไม่ถ้วน มีบางครั้งที่โชคดีหลบหนีได้ แน่นอนว่าผลสรุปส่วนใหญ่ก็คือความตาย
เธอถูกฝูงมดกลืนกินกลายเป็นกองกระดูกทั้งๆ ที่ยังมีชีวิตอยู่ และเคยถูกสัตว์ตัวเล็กที่รูปลักษณ์ภายนอกดูน่ารักลอบโจมตี สุดท้ายก็กลายเป็นอาหารของอีกฝ่าย ยิ่งไปกว่านั้นยังเคยกินผลไม้มีพิษเนื่องจากความตะกละและติดพิษจนตาย และยังเคยเจอยุงที่แพร่เชื้อโรคในป่ากัดจนสุดท้ายก็ติดเชื้อโรคตาย
ทว่าการเสียชีวิตนับครั้งไม่ถ้วนก็ไม่ใช่การตายโดยเปล่าประโยชน์ หลิงหลานค่อยๆ เรียนรู้ว่าจะเอาตัวรอดในป่าดึกดำบรรพ์แห่งนี้ได้อย่างไร เธอสรุปประสบการณ์ละทิ้งความอ่อนแอและความเมตตาอันดีงามที่ไม่จำเป็นต่อที่นี่ทิ้งไป เหลือไว้เพียงแต่ความเยือกเย็นและโหดเหี
