ตอนนี้เองลั่วล่างก็จูงมือลั่วเฉาผู้เป็นน้องสาว เชิดหน้าเดินเข้ามาด้วยท่าทีซึนเดเระ ท่าทางที่เหมือนนกยูงนี้ทำให้หลิงหลานรู้สึกเพลิดเพลินและขบขัน
เขาจ้องมองหลิงหลานอยู่หลายวินาทีแล้วค่อยพูดว่า “ในเมื่อฉีหลงยอมรับนาย งั้นฉันก็จะฝืนใจยอมรับนายสักครั้ง ต่อไปก็รบกวนดูแลฉันกับน้องสาวให้มากๆ ด้วยล่ะ”
เอ่อ? นี่มันหมายความว่าอย่างไร หลิงหลานอึ้งไป ดูเหมือนเธอจะไม่มีความสัมพันธ์อะไรกับลั่วล่างเลยนะ
เวลานี้เสี่ยวซื่อที่อยู่ในจิตใต้สำนึกอดทนต่อไปไม่ไหวแล้ว เขากล่าวพลางกระทืบเท้าว่า “ยังเป็นอะไรได้อีกล่ะ นี่หมายความว่าเธอเป็นลูกพี่ไง เธอทำผิดต่อฉันแล้วนะ”
แววตาที่สะท้อนออกมาจากดวงตาทั้งสองข้างของเสี่ยวซื่อต่างก็เป็นความรันทดที่ไม่ได้รับความเป็นธรรม นี่ทำให้หลิงหลานรู้สึกขนพองสยองเกล้าอยู่บ้างเสี่ยวซื่อเป็นอะไร ทำไมถึงพูดคำว่า เธอทำผิดนี่ ได้น่าอดสูขนาดนี้
หลิงหลานเริ่มครุ่นคิดอย่างบ้าคลั่งว่าตัวเองไปทำร้ายจิตใจเสี่ยวซื่อตรงไหน เธอคิดอยู่นานมากก็คิดสาเหตุไม่ออก เลยได้แต่มองว่าเด็กแสบนี่ถึงวัยต่อต้านแล้ว
เสี่ยวซื่อโกรธมากและก็คับแค้นใจมาก มันแค้นที่ทำไมคนพวกนั้นถึงได้หน้าไม่อายเข้ามากอดต้นขาหลิงหลานขนาดนี้ เขาเองก็โมโหการกระทำของหลิงหลานเหมือนกัน เขาคิดว่านี่เป็นหายนะที่เกิดจากการที่ลูกพี่ของเขาไปสุมหัวทำเรื่องไม่เป็นเรื่อง และตั้งแต่นี้ไปมันก็ทำให้เขามีคู่แข่งมาแย่งชิงบัลลังก์ลูกน้องอันดับหนึ่งมา
