็นการล่าสัตว์จิตใจเบิกบาน[1] อยากจะหยอกเย้าเด็กพวกนี้ แต่ไม่คิดว่าเขากลับแตะถูกแผ่นเหล็ก
นี่มันตุ๊กตาน่ารักที่ไหนกัน พวกเขาเป็นลูกหมาป่าน้อยโหดเหี้ยมที่คลุมหนังแกะต่างหาก ผู้คุมสอบหลั่งน้ำตา!
แต่เขาชอบ!
ผู้คุมสอบมองเด็กสามคนที่มีอารมณ์แตกต่างกันตรงหน้า ไม่ว่าจะเป็นความคลุ้มคลั่ง (ฉีหลง) ความโกรธเกรี้ยว (ลั่วล่าง) หรือว่าความเยือกเย็น (หลิงหลาน) แบบไหนก็ตาม มันก็ไม่สามารถปกปิดความไม่ย่อท้อที่อยู่ในส่วนลึกของจิตใจรวมไปถึงสัญชาตญาณความโหดเหี้ยมของพวกเขาได้เลย รอยยิ้มตรงมุมปากของเขากดลึกขึ้น ไม่มีทหารคนใดไม่ยินดีที่เห็นหน่ออ่อนที่มีอนาคตโดดเด่น
……….
“ฮ่าๆ คราวนี้ผู้คุมสอบ 072 โชคร้ายแล้ว” จ่าสิบเอกผู้รับหน้าที่ควบคุมดูแลเห็นเหตุการณ์นี้ก็อดหัวเราะเยาะเสียงเบาขึ้นมาไม่ได้ เขาจะมองสภาพจนตรอกของผู้คุมสอบเมื่อสักครู่นี้ไม่ออกได้อย่างไร
ร้อยโทที่กำลังตรวจตราผ่านจุดนี้และบังเอิญได้ยินคำพูดนี้เข้าก็จ้องมองไปแวบหนึ่ง นั่นเป็นจ่าสิบเอกที่เพิ่งรายงานเรื่องห้อง 072 เดิมทีเขารู้สึกหงุดหงิดอยู่บ้าง ก็ไม่ได้รู้สึกโกรธเกรี้ยวเท่าไรแล้ว ถึงอย่างไรมันก็เป็นเพราะจ่าสิบเอกที่ทำให้เขาได้รับข้อมูลผู้สืบทอดของหลิงเซียว ดังนั้นเขาจึงกล่าวเตือนเสียงเบาว่า “เงียบ ส่งเสียงเอะอะอะไร”
จ่าสิบเอกผู้รับหน้าที่จับตามองตรวจสอบเงยหน้าขึ้นมามองร้อยโท เขาลุกขึ้นขณะที่หัวเราะหึๆ ก่อนจะวันทยหัตถ์ จากนั้นก็รายงานเสียงค่อยว่
