ทอดยาวเหยียด และกลายเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน
ผู้คุมสอบเดินไปได้อีกระยะหนึ่งก็ได้ยินเสียงอุปกรณ์สื่อสารบนข้อมือสั่นไหว เขาหยุดฝีเท้าทันที ใบหน้าก็เผยรอยยิ้มน้อยๆ ดูเหมือนว่าเขามาถึงห้องที่จะต้องเข้าไปแล้ว
เขาดูเหมือนกับทำสุ่มๆ แต่ความจริงแล้วเขายืนอยู่ตรงตำแหน่งเป้าหมายและใช้มือคลำบนกำแพง ไม่นาน สัมผัสที่ฝ่ามือก็ทำให้เขารู้ว่าเป็นที่นี่ เขากดเบาๆ ติดต่อกันสามครั้ง
ทันใดนั้นกำแพงด้านนี้ก็เกิดการเปลี่ยนแปลง จากนั้นก็เห็นตรงจุดที่ผู้คุมสอบกดลงไปนั้นส่องแสงขึ้นมา จอภาพเล็กๆ ขนาดเท่าหนึ่งฝ่ามือปรากฏขึ้นในกำแพง หน้าจอที่ปรากฏคือแป้นกดรหัส ด้านบนมีตัวเลขอารบิก 0 ถึง 9 อยู่สิบตัวเท่านั้น
ผู้คุมสอบยิ้ม นิ้วมือกดบนแป้นตัวเลขหลายครั้งด้วยความฉับไว ความเร็วของเขาทำให้คนพูดไม่ออก นิ้วมือทิ้งไว้เพียงภาพเงาเบลอๆ แต่ละสายทำให้มองไม่ชัดว่าเขากดตัวเลขไหน จากนั้นก็ได้ยินเสียงแกรกดังชัดเจน ประตูห้องที่ปิดสนิทเหมือนกับถูกปลดล็อก พริบตาเดียวทางด้านซ้ายก็ปรากฏทางเข้าที่เพียงพอให้คนเดินเข้าไปหนึ่งคน
เมื่อผู้คุมสอบเดินเข้าไปแล้ว ประตูห้องก็ปิดสนิทลงอีกครั้งและกลับคืนสู่สภาพกำแพงสีขาวหยกแบบเดิมอย่างเงียบเชียบ
ผู้คุมสอบเข้าไปที่ห้อง 72 สิ่งที่ปรากฏขึ้นในสายตาคือเส้นทางเสมือนจริงที่สร้างขึ้นมาอย่างกว้างขวาง และด้านหลังเขาก็ไม่มีของที่เรียกว่ากำแพงและประตูห้องแล้ว มีก็แต่ลู่วิ่งสายหนึ่งที่มองไม่เห็นจุดสิ้นสุดเชื
