หลิงหลานฝืนข่มกลั้นความรู้สึกตื่นเต้นในใจ เธอถามหานจี้จวินเสียงเบาว่า “ทหารที่มีคุณสมบัติเหมาะสมต้องมีเงื่อนไขอะไรบ้าง”
หานจี้จวินแปลกใจมากว่าทำไมจู่ๆ หลิงหลานถึงเอ่ยถามคำถามนี้ อย่างไรก็ตามเขาก็ยังตอบกลับมาว่า “อุทิศตนด้วยความรักและความจงรักภักดีต่อสหพันธรัฐหัวเซี่ยที่เรารัก ต้องมีความจริงใจในมิตรภาพ ความเชื่อใจ ความรักและปกป้องเพื่อนร่วมรบ…” หานจี้จวินพูดคำสาบานที่ทหารจะกล่าวกับธงชาติของตัวเองในตอนที่พวกเขาสวมเครื่องแบบทหาร กลายเป็นทหารที่มีคุณสมบัติเหมาะสม คำสาบานนี้รวมสิ่งจำเป็นในการกลายเป็นทหารตามมาตรฐานแล้ว
ในขณะที่หานจี้จวินท่องอยู่นั้น แววตาของหลิงหลานก็ยิ่งโชนแสงมากขึ้นเรื่อยๆ เธอเอ่ยถามต่อว่า “แล้วสถาบันลูกเสือคืออะไร”
“คือเปลที่บ่มเพาะทหารที่มีคุณสมบัติเหมาะสม” หานจี้จวินกล่าวด้วยความเฉียบขาด
รอยยิ้มบนมุมปากของหลิงหลานยิ่งลึกขึ้น “ถ้าอย่างนั้นพวกเราก็จะสูญเสียความจริงใจในมิตรภาพ ความเชื่อใจ ความรักและปกป้องเพื่อนร่วมรบไม่ได้”
หานจี้จวินสั่นระริกทันที แววตาของเขาพลันกระจ่างแจ้งขึ้นมา เขาเข้าใจคำเตือนของหลิงหลานแล้ว
“ฉีหลง ลั่วล่าง ช่วยหานซู่หย่ากับลั่วเฉาที” หานจี้จวินตะโกนบอกสองคนที่อยู่ด้านหน้าสุดฉับพลัน
“อ่า…” ฉีหลงแทบจะสะดุด ทำไมต้องช่วยเด็กผู้หญิงที่ถ่วงแข้งถ่วงขาสองคนนั้นด้วย
“สอบเสร็จแล้วฉันค่อยอธิบายให้พวกนายฟัง” ถึงแม้ว่าหานจี้จวินจะเห็นชอบกับการคาดคะเนของหลิงหลา
