ยความสงสัย พอเขาเห็นสถานการณ์ในหน้าจอก็อดร้องขึ้นมาไม่ได้ “เอ๊ะ น่าสนใจ!”
เสียงร้องของพวกเขาดึงดูดความสนใจของร้อยโทที่รับหน้าที่ควบคุมดูแลทั้งหมด เขาเดินเข้ามาถามด้วยสีหน้าเย็นเยียบว่า “เกิดอะไรขึ้น ทำไมถึงฝ่าฝืนคำสั่งห้ามส่งเสียงเอะอะ”
“รายงานท่าน พวกเราพบหน่ออ่อนที่ดีแล้วครับ” จ่าสิบเอกทั้งสองคนรีบรายงานด้วยความเคารพ อย่างไรก็ตามน้ำเสียงของพวกเขาไม่มีความละอายใจสักนิดเดียว ตรงกันข้ามมันกลับดูมั่นใจมาก พวกเขามีกระบี่อาญาสิทธิ์ เนื่องจากทางกองทัพยังมีอีกคำสั่ง นั่นก็คือเมื่อพบหน่ออ่อนที่โดดเด่นจะต้องรีบรายงานทันที ตอนนี้เรื่องที่พวกเขากำลังทำไม่ใช่รายงานหรอกหรือ
ร้อยโทได้ยินคำพูดนี้ สีหน้าที่เดิมทีเย็นชาก็ผ่อนคลายเล็กน้อย เขามองไปที่หน้าจอแค่แวบเดียว สีหน้าก็หวั่นไหวขึ้นมาทันที ดูเหมือนว่าหน้าจอนั้นจะกระทบจิตใจของเขามาก
จ่าสิบเอกทั้งสองคนสบตากันเองแวบหนึ่ง สายตาของพวกเขามีความพึงพอใจ และก็มีความยินดีกับการผ่านพ้นวิกฤติมาได้ เด็กพวกนี้แม่งแสดงความสามารถในช่วงเวลาสำคัญออกมาได้อย่างยอดเยี่ยมจริงๆ
น่าเสียดายที่หน้าจอไม่ได้เรื่อง ร้อยโทมองดูไม่เท่าไร มันก็เปลี่ยนเป็นห้องถัดไปอีกครั้ง
“เสี่ยวอู๋ รีบเปลี่ยนกลับมา” ร้อยโทออกคำสั่ง
“ครับท่าน!” จ่าสิบเอกเสี่ยวอู๋ก็คือทหารที่รับผิดชอบควบคุมดูแลพวกหลิงหลาน เขารีบจัดการหน้าจอให้อยู่ที่กลุ่มของหลิงหลานอย่างรวดเร็ว
เมื่อมองในหน้าจอก็เห็นหานซู่หย่
