้าหมายนี้ และมารดาของเธอกับพ่อบ้านหลิงฉินก็ไม่เคยคิดจะถามเธอเลยว่าชอบหรือไม่ชอบกันแน่
อันที่จริงเธอก็เฉยชาต่อการควบคุมหุ่นรบมากจริงๆ นั่นแหละ ถึงอย่างไรเธอก็เป็นเด็กผู้หญิงนะ เธอย่อมไม่สนใจเรื่องการต่อสู้อะไรมากมาย เพียงแต่เธอไม่คิดว่าจะมาถึงโลกที่ทุกคนกลายเป็นทหารแห่งนี้ และยิ่งไม่นึกไม่ฝันว่าจะมีอุปกรณ์การเรียนรู้ของราชาหุ่นรบติดสอยห้อยตามมาด้วย…
หลิงหลานอดลูบคางใคร่ครวญไม่ได้หรือว่านี่ก็คือเจตจำนงของสวรรค์? ทุกสิ่งทุกอย่างต่างบอกกับเธอว่า เธอต้องเดินไปยังเส้นทางของผู้ควบคุมหุ่นรบสายนี้
ฉีหลงกับลั่วล่างต่อสู้กันจนยากจะแยกออก ว่าตามความจริงแล้ว พลังรบของฉีหลงสูงกว่าหนึ่งระดับ อย่างไรก็ตาม ลั่วล่างมีความดื้อรั้นไม่ยอมแพ้ ถึงแม้ว่าจะอยู่ในตำแหน่งเสียเปรียบ แต่เขาก็ยังยืนหยัดต่อไปได้
ความจริงหลิงหลานอยากรู้ผลการต่อสู้สุดท้ายของพวกเขา แต่เมื่อเธอเห็นเจ้าหน้าที่เรียกหมายเลขกลุ่มเข้าสอบที่เข้ามาใกล้พวกเขามากขึ้นเรื่อยๆ ก็รู้ว่าไม่มีโอกาสแล้ว เธอเอ่ยเตือนด้วยความเสียใจอย่างยิ่งว่า “ดูเหมือนจะถึงตาพวกเราเข้าสอบแล้วนะ พวกนายต่อสู้แบบนี้ต่อไปจะไม่เป็นไรเหรอ”
ทันใดนั้นเด็กสองคนที่อยู่บนพื้นก็ตัวแข็งทื่อพร้อมกัน ปฏิกิริยาตอบสนองของลั่วล่างเร็วกว่าฉีหลง เขาผลักฉีหลงออกอย่างแรงและลุกขึ้นมาอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็เริ่มจัดเสื้อผ้าของตัวเอง ถึงแม้ว่าเขาจะจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อยอีกแค่ไหนก็กลับไปมีควา
