นก็เป็นคนรู้จักมักคุ้นของฉีหลงเช่นกัน ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่สามารถเรียกชื่อของอีกฝ่ายได้ทันที
หลิงหลานกล่าวด้วยความจนใจว่า “ที่แท้ก็เป็นซิสค่อน[2]!”
“ซิสค่อน?!” ฉีหลงได้ยินคำพูดนี้ก็อึ้งไป หลังจากนั้นเขาก็หัวเราะพรืดและระเบิดเสียงหัวเราะออกมา “หลิงหลาน นายมันอัจฉริยะมากๆ พูดออกมาได้ตรงเผงขนาดนี้ได้ยังไง ซิสค่อน…ทำไมฉันไม่เคยนึกถึงคำศัพท์ที่ยอดเยี่ยมขนาดนี้นะ”
ปฏิกิริยาตอบกลับที่ดูเกินจริงของฉีหลงทำให้หลิงหลานตะลึงงัน ควรทราบว่าคำว่าซิสค่อนเป็นคำที่ถูกใช้จนเปื่อยในโลกเดิมของหลิงหลาน แทบจะไม่มีใครไม่รู้จัก ไม่นึกเลยว่ายุคนี้จะไม่มี…
หลินหลานใจกระตุก หรือว่าภัยพิบัติและความไม่สงบหลายครั้งในหนึ่งหมื่นปีมานี้ทำให้วัฒนธรรมที่สืบทอดกันมาถูกตัดขาดไปแล้ว? ถ้าอย่างนั้นพวกหนังสือที่เสี่ยวซื่อเก็บไว้ก็อาจจะนำทองคำถังแรกมาให้พวกเขาก็ได้…
ปฏิกิริยาตอบสนองที่ดูประหลาดของฉีหลงทำให้เด็กคนอื่นๆ ต่างสงสัย และรีบสอบถามเขาเบาๆ หลังจากนั้นคำว่าซิสค่อนก็แพร่กระจายในหมู่เด็ก นอกจากฝาแฝดมังกรหงส์คู่นั้นแล้ว เด็กกลุ่มนี้ต่างรู้กันหมดและปิดปากลอบหัวเราะ
ท่าทางการแอบหัวเราะของพวกเขาก็เป็นการบอกอย่างชัดเจน ลั่วล่างที่เป็นเด็กแฝดชายแสร้งทำเป็นมองไม่เห็นไม่ได้แล้ว ใบหน้าเขาดำทะมึนขึ้นเรื่อยๆ จนสุดท้ายก็อดทนไม่ไหวเดินเข้ามาถามหลิงหลานตรงๆ ว่า “เฮ้ นายพูดจาอะไรแย่ๆ ให้เรา”
หลิงหลานชี้มาที่ตัวเองด้วยใบหน้าใสซื่อ “ฉัน
