เสี่ยวซื่อกล่าวด้วยความตื่นเต้นยินดีว่า “คืออะไร”
หลิงหลานกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “ต่อให้ช่วงเวลาหนึ่งหมื่นปีจะมีวิธีเก็บข้อมูลประเภทอุปกรณ์จัดเก็บบนเครือข่าย แต่ฉันเชื่อว่ามันไม่มีทางบันทึกหนังสือได้ทั้งหมดหรอก…นายเข้าไปที่อินเทอร์เน็ตดูว่ามีความต้องการทางด้านนี้หรือเปล่า”
เสี่ยวซื่อไม่เต็มใจอยู่บ้าง ต่อให้มีความอยากได้ แต่มันก็มีไม่เยอะแน่นอน มากสุดก็ให้เงินค่าขนมแก่เขานิดหน่อย แต่เขาอยากให้หลิงหลานซื้อยากระตุ้นยีน ยิ่งเยอะยิ่งดี เงินแค่นี้ไม่พอให้ยัดซอกฟันเลย
หลิงหลานดีดหน้าผากเสี่ยวซื่อด้วยความหงุดหงิดและเอ่ยว่า “อย่าดูถูกเรื่องนี้นะ พวกเราต้องสะสมเงินทุนก่อน หลังจากนั้นค่อยหาวิธีอื่นมาหาเงิน ไม่อย่างนั้นต่อให้มีโอกาสแล้วแต่ไม่มีเงิน ทุกอย่างก็เป็นแค่ฝันลมๆ แล้งๆ”
เสี่ยวซื่อเข้าใจแล้ว ทันใดนั้นก็รู้สึกว่าภาระบนตัวเขาหนักมาก เขายืนตรงตบหน้าอกของตัวเองและพูดว่า “เธอวางใจเถอะ ทุกอย่างให้ฉันจัดการเอง” ท่าทีน่ารักที่สื่อว่าเชื่อใจฉันแล้วจะไม่ผิดหวัง ทำให้หลิงหลานลอบหัวเราะในใจ อดรู้สึกยินดีขึ้นมาอีกครั้งไม่ได้ที่มีเจ้าเด็กเสี่ยวซื่ออยู่ข้างกาย ช่วยเธอทำงานอย่างหนักเอาเบาสู้
ทั้งสองคนปรึกษากันรอบหนึ่ง แล้วตัดสินใจให้เสี่ยวซื่อรับหน้าที่จัดการเรื่องราวบนเครือข่ายเสมือนจริงทั้งหมด ทุกสิ่งทุกอย่างต้องทำด้วยความระมัดระวังเป็นหลัก พวกเขายินยอมยืดเยื้อเวลาค่อยๆ สะสมเงินทุน และต้องเป็นความลับมา
