ระยะนี้หลานลั่วเฟิ่งกำลังจมอยู่ในห้วงความยินดี เนื่องจากช่วงนี้ลูกรักของเธอไม่ได้เป็นเหมือนกับเมื่อก่อนอีกต่อไปแล้วที่นอกเสียจากเวลาทานอาหารแล้วถึงจะตื่นขึ้นมา ส่วนเวลาอื่นๆ ก็มอบให้โจวกง[1]จัดการ
แต่เธอยังไม่ทันได้ดีใจนานนัก เธอก็เริ่มรู้สึกสับสนขึ้นมาอีกครั้ง เพราะว่าลูกรักของเธอชอบโพสท่า
โพสท่าก็โพสท่าไปเถอะ แต่ทุกครั้งที่เห็นสองเท้าเล็กๆ รองอยู่ข้างศีรษะ หัวใจของหลานลั่วเฟิ่งก็หดตัวลงอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ รู้สึกว่ากระดูกกระเดี้ยวของตัวเองร้องโอดครวญ ท่วงท่านี้ย่อมไม่ใช่ท่าที่กระดูกแก่ๆ ของเธอจะแบกรับไหว
ถ้าไม่ใช่เพราะเห็นว่าหลิงหลานยิ้มเหมือนกับเด็กโง่ รู้ว่าท่วงท่าแบบนี้ไม่ได้ยากสำหรับเด็กทารกเลยสักนิดเดียว เธอก็อยากจะช่วยเอาสองเท้าน้อยๆ กลับมาจากมืออ้วนป้อมเล็กๆ คู่นั้นจริงๆ
โชคดีที่หลิงหลานไม่ล่วงรู้ความคิดของหลานลั่วเฟิ่ง ไม่อย่างนั้นเธอจะต้องหลั่งน้ำตาไม่หยุดแน่นอน ความจริงแล้วท่วงท่านี้ของเธอไม่ได้ง่ายดายอย่างที่มารดาของเธอคิดไว้ ต่อให้เป็นร่างกายของเด็กทารก ท่านี้ก็ไม่ใช่ว่าจะโค้งออกมาได้ง่ายขนาดนั้น สิ่งที่น่าเศร้ายิ่งกว่าก็คือ นี่เป็นเพียงแค่ท่าแรกที่ง่ายมากที่สุด ยังเหลืออีกแปดท่าที่ระดับความยากสูงยิ่งกว่า ยิ่งไปถึงท่าหลังๆ มันก็ยิ่งยากมากขึ้น ตอนนี้หลิงหลานรู้สึกไม่มั่นใจเอามากๆ ว่าเธอจะสามารถฝึกฝนเก้าท่านี้สำเร็จได้ภายในหนึ่งปีจริงๆหรือเปล่า
เมื่อคิดถึงคำเตือนของอาจ
