พว่า “อาจารย์หมายเลขเก้า กรุณาช่วยชี้แนะด้วยนะคะ”
หมายเลขเก้าไม่ได้พูดอะไรมากมาย เธอทำท่ายืดเส้นยืดสายอยู่หลายทีและให้หลิงหลานทำตามเธอรอบหนึ่ง
หลิงหลานพบว่าการเคลื่อนไหวหลายท่านี้ดูเหมือนจะเรียบง่าย แต่ความจริงแล้วมันไม่ง่ายเลย มันยืดทุกส่วนของร่างกายจนถึงขีดสุด เห็นได้ชัดว่านี่เป็นการทำเพื่อเพิ่มระดับความยืดหยุ่นของร่างกาย การเคลื่อนไหวเหล่านี้ดูคล้ายคลึงกับโยคะที่เป็นนิยมเมื่อหนึ่งหมื่นปีก่อนอยู่บ้าง ทำให้หลิงหลานรู้สึกเหมือนกับเห็นภาพลวงตาว่ากลับไปที่ชาติก่อน
การเคลื่อนไหวชุดนี้มีทั้งหมดเก้าท่า หลังจากที่หมายเลขเก้าทำติดต่อกันสามรอบก็พบว่าหลิงหลานจำได้แล้ว เธอไม่ให้เวลาหลิงหลานสอบถามก็ดีดนิ้วขึ้นทีหนึ่งพาสติของหลิงหลานกลับไปที่ห้องโถงการเรียนรู้
หลิงหลานรู้สึกวิงเวียนศีรษะจากการถูกการโจมตีที่นอกเหนือความคาดหมายนี้ เธอคุกเข่ากุมศีรษะไม่ขยับเขยื้อน รอจนอาการมึนศีรษะหายไปแล้วถึงค่อยพบว่า เสี่ยวซื่อที่รออยู่ตรงนี้มาตลอดได้ลนลานไปแล้ว เขาวนอยู่รอบตัวเธอด้วยความกระสับกระส่าย ดูเป็นห่วงเธออย่างมาก
“ฉันไม่เป็นไร เสี่ยวซื่อ แต่ฉันเหนื่อยนิดหน่อย ต้องออกไปพักผ่อนสักพักก่อนนะ” หลิงหลานพยายามฉีกยิ้มปลอบใจเสี่ยวซื่อที่ตื่นตระหนก เธอรู้สึกว่าจิตวิญญาณของตัวเองถูกใช้ไปอย่างหนักหน่วง และเหนื่อยจนอยากนอนหลับมากๆ
เมื่อเป็นเช่นนี้เธอก็บอกลาเสี่ยวซื่อก่อนจะกลับเข้าร่าง คราวนี้ก็นอนหลับเป็นตายเลยจริ
