หลานได้ยินชื่อของตัวเอง จิตใจที่เดิมทีอ่อนล้าเล็กน้อยก็ตื่นตัวขึ้นมา โลกนี้มีผู้ชายที่ชื่อเดียวกับเธอด้วยเหรอ หลิงหลานค่อยนึกได้ว่าเธอยังคงไม่รู้ชื่อของร่างบนโลกนี้เลย
หลานลั่วเฟิ่งได้ยินคำพูดของหลิงฉิน ขอบตาก็แดงก่ำอีกครั้ง หยาดน้ำตาที่ใสกระจ่างร่วงลงมา “หลิงเซียวจะต้องดีใจมากๆ ค่ะ”
สีหน้าของหลานลั่วเฟิ่งทำให้คนรับใช้ชราที่อยู่ข้างกายปลอบใจครั้งแล้วครั้งเล่า ไม่ง่ายเลยที่จะปลอบโยนหลานลั่วเฟิ่งได้
หลานลั่วเฟิ่งเช็ดน้ำตา ฝืนข่มกลั้นความโศกเศร้า รู้ว่าตัวเองจะล้มลงไปไม่ได้ ทุกสิ่งทุกอย่างของหลิงเซียวรวมไปถึงหลิงหลานน้อยจำเป็นต้องให้เธอปกป้องไว้ ต่อให้หลิงหลานสืบทอดทุกอย่างของหลิงเซียวแล้ว เมื่อเธอเติบโตขึ้นก็มีความเป็นไปได้ว่ายังมีอันตรายอีกมากมายรออยู่ เธอไม่อาจชะล่าใจได้
หลานลั่วเฟิ่งโน้มตัวไปจูบที่แก้มเล็กๆ ของหลิงหลานและเอ่ยว่า “หลิงหลาน ลูกแม่ แม่ขอโทษนะ ตั้งแต่วันนี้ไป ลูกก็คือคุณชายตระกูลหลิงแล้ว และก็เป็นได้แค่คุณชายตระกูลหลิงเท่านั้น!” หลานลั่วเฟิ่งรู้สึกผิดต่อลูกสาวอย่างหยุดไม่ได้ อย่างไรก็ตาม สายตาเด็ดเดี่ยวของเธอนั้นก็เป็นสิ่งที่ไม่มีใครสั่นคลอนได้
คำพูดของหลานลั่วเฟิ่งทำให้หลิงหลานจิตใจปั่นป่วนคุณชายหลิงหลาน? หมายถึงฉันเหรอ เชี่ย ฉันเกิดใหม่เป็นผู้ชายในโลกนี้เหรอ ฉันต้องฟังผิดไปแน่ๆ…
บางทีสองวันมานี้หลานลั่วเฟิ่งกังวลเรื่องหลิงหลานมาตลอดจนร่างกายเหนื่อยล้าอย่างรุนแรงมาก
