คราวนี้หลิงหลานฝึกปรือได้ยอดเยี่ยมมาก ความรู้สึกที่ทั่วทั้งร่างกายผ่อนคลายสบายราวกับแช่น้ำพุร้อนทำให้เธอไม่อยากหยุดการฝึกปรือเลย น่าเสียดายที่สิ่งมีชีวิตบางอย่างที่ไม่รู้จักไม่ยอมปล่อยเธอไป มันเอาแต่พูดข้างหูเธอ พูดตลอดเวลาราวกับไม่หยุดพักตลอดไป เธอพลันเข้าใจเรื่องบางอย่างที่แต่เดิมไม่อาจทำความเข้าใจได้มาโดยตลอด ความหมายอันลึกซึ้งของคำพูดหงอคงในเรื่องไซอิ๋วว่า ‘ดูเหมือนมีแมลงวันตัวหนึ่งบินดังหวี่ๆ ทั้งวัน’ …โทษทีนะ ไม่ใช่หนึ่งตัว แต่เป็นฝูงแมลงวันบินรอบๆ ตัวเจ้า ดังหวี่ๆ…จนอยากจะร้องช่วยด้วย!
ตอนนี้เธอเองก็อยากจับแมลงวันตัวนี้เหมือนกับหงอคงเช่นกันและบีบท้องมันจนแตก ลากไส้ของมันมารัดคอและดึงแรงๆ แค่ก ลิ้นยื่นออกมาทั้งอัน! หลังจากนั้นก็ใช้มีดฟันทิ้งอย่างรวดเร็ว ฟู่ โลกทั้งใบสงบเงียบแล้ว
แน่นอนว่าหลิงหลานได้แต่คิดไร้สาระเท่านั้น เนื่องจากแมลงวันตัวนี้อยู่ในหัวของของเธอ เธอไม่มีทางคว้ามันมาฆ่าทิ้งได้
ในที่สุดหลิงหลานก็ทนการรบกวนติดต่อกันไม่หยุดแบบนี้ไม่ไหวแล้ว เธอถูกบีบให้หยุดการฝึกฝนและตื่นขึ้นมา จากนั้นก็ตวาดอย่างรุนแรงด้วยความกระหืดกระหอบว่า “บ้าเอ๊ย นายเป็นใครกันแน่เนี่ย”
ผ่านไปครู่ใหญ่เสียงเด็กไร้เดียงสาถึงค่อยตอบกลับมาอย่างระมัดระวังราวกับว่าตกใจหวาดกลัวกับเสียงตวาดของเธอที่เหมือนกับสิงโตคำราม ณ ฝั่งตะวันออกของแม่น้ำเหลือง[1] “อุปกรณ์เรียนรู้ด้านหุ่นรบหมายเลข 444444444 ในนามของร
