ตาที่เธอถือกำเนิดนั้นก็รู้สึกได้ว่าสัมผัสของลมปราณที่ฝึกฝนขึ้นมาได้พรั่งพรูออกมาอย่างมหาศาล ถึงแม้จะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เธอรู้ว่านี่เป็นช่วงเวลาที่หาได้ยากยิ่ง ดังนั้นเธอจึงฝึกฝนเข้าสู่สมาธิด้วยความกระตือรือร้น และไม่สนใจว่าตัวเองจะอยู่ที่ไหน
แน่นอนว่าที่หลิงหลานใจกล้าขนาดนี้เป็นเพราะว่าเธอคือเด็กทารก นอกจากนอนแล้วก็กิน กินแล้วก็นอน โดยพื้นฐานแล้วก็ทำอะไรไม่ได้ทั้งนั้น ดังนั้นถึงแม้เธอจะฝึกปรือเข้าสู่สมาธิ คนอื่นๆ ก็แค่คิดว่าเธอหลับไป ไม่ได้ตื่นตกใจ แน่นอนว่าสิ่งที่สำคัญยิ่งกว่านั้นคือ คำพูดหลายประโยคที่เธอได้ยินตอนที่เกิด ทำให้เธอรู้ว่ามารดาของเธอในโลกนี้จะต้องปกป้องเธอไว้อย่างแน่นอน ดังนั้นเธอก็เลยฝึกฝนได้อย่างวางใจ
หลานลั่วเฟิ่งส่งหลิงหลานเข้าไปในมือของหลิงฉินด้วยความระมัดระวัง มองหลิงฉินค่อยๆ วางหลิงหลานเข้าไปในแคปซูลโปร่งใสรูปทรงวงรี
หลิงฉินเพิ่งจะเก็บมือกลับไปก็เห็นแคปซูลโปร่งใสปิดตัวจนหมด คลื่นแสงสีแดงและสีเขียวแต่ละสายกวาดไปที่ร่างกายของหลิงหลานสลับกัน
ทันใดนั้นแคปซูลโปร่งแสงก็ส่งเสียงหวีดแจ้งเตือนที่แสบแก้วหูขึ้นมา…
“เกิดอะไรขึ้น” ร่างกายที่กึ่งนั่งกึ่งนอนของหลานลั่วเฟิ่งเด้งตัวขึ้นมาฉับพลัน สีหน้าที่เดิมทีซีดเผือดเล็กน้อยเนื่องจากการคลอดลูกก็ยิ่งดูขาวซีด เธอหวาดกลัวจนตัวสั่นว่าจะเกิดอะไรไม่คาดฝันขึ้นกับลูกของตัวเอง
ไม่ได้มีแค่หลานลั่วเฟิ่งที่กลัว หลิงฉินเองก็ถูกเสียง
