นั่นแหละ…
โอเชียนคิดในใจขณะมองผู้พิพากษาถูกขบวนรถไฟกลืนหายเข้าไป
บริเวณนี้ ซึ่งถูกสนามทองคำของผู้พิพากษาปกคลุม เดิมเคยเป็นทางรถไฟ
‘นึกว่ารางเสียแล้ว รถไฟเข้าไม่ได้ แต่ที่ไหนได้ พวกเขารื้อส่วนเกินออกหมด เหลือแค่หัวรถจักร’
หากคนที่ติดอยู่บนรถไฟร่วมมือกัน ก็คงไม่ใช่เรื่องเป็นไปไม่ได้
บางคนในนั้นต้องมีพลังหรือความสามารถที่ไม่ธรรมดา
พวกเขาขับชนผู้พิพากษาไปถึงรางรถไฟ และผลักเขาเข้าใส่รถไฟได้
“หือ? เหมือนเราชนอะไรเข้า”
“ใครสนล่ะ ไอ้โง่นั่นมันเดินเข้ามาเอง!”
พวกนักแก้ปัญหาบนรถไฟไอน้ำไม่ดูจะใส่ใจที่ขับชนผู้พิพากษา
แต่ในตอนนั้น สนามทองคำกลับเริ่มเอียงเหมือนถูกบางอย่างดึงไว้
โอเชียนหรี่ตาลงมองสนามพลังที่ยังไม่หายไป
‘สนามทองคำไม่ควรหายไปเมื่อผู้ใช้ตายเหรอ?’
แต่มันยังอยู่
ตาของโอเชียนเบิกกว้าง
“แย่แล้ว”
เขาพึมพำ ก่อนที่พลังศักดิ์สิทธิ์ในสนามทองคำจะเริ่มไหลรวมกัน
แสงสีทองที่ปลิวตามลมเหมือนเกสรดอกไม้ มุ่งหน้าไปยังหน้าขบวนรถไฟ
ขณะนั้นเอง รถไฟที่เพิ่งชนผู้พิพากษาก็หยุดลง
“อะไรเนี่ย?”
“ทำไมรถไฟหยุดอีกล่ะ…?”
เสียงงุนงงดังขึ้นจากผู้โดยสาร
บางคนที่เฉลียวใส่ก็แข็งค้าง
ทันใดนั้น เสาแสงทองคำก็พุ่งขึ้น
แสงนั้นระเบิดอย่างไร้เสียง ฉีกกระชากรถไฟไอน้ำแหลกเป็นชิ้น ๆ
หัวรถไฟสีดำถูกเปลวเพลิงทองคำกลืน เผาไหม้ผู้โดยสารทั้งหมด
ไม่มีเสียงกรีดร้อง
ใครก็ตามที่สัมผัสเปลวไฟแห่งการชำระล้างจะสลายกลายเป็นเถ้าทองคำและปลิวไปก
