พุ่งออกจากซัดนาฟาล มุ่งหน้าไปตามรางรถไฟ
ทุกอย่างดูเรียบร้อยเกินไป ไม่มีร่องรอยการตามล่าใด ๆ
“เรารอดแล้วใช่ไหม…”
เอน่าถามด้วยความหวัง
แต่โอเชียนไม่ตอบ เขารู้สึกไม่สบายใจ
และแล้ว เขาเหยียบเบรกทันที—ปัง!
เอน่าหวีดร้อง เกือบกระแทกกระจกหน้า
เบื้องหน้าพวกเขา…
ทุ่งทองกว้างไกล และตรงกลางนั้น มีบุคคลในชุดคลุมเทาสลับดำยืนอยู่
แม้จะอยู่ใต้ฮู้ด แต่ก็สามารถสัมผัสได้ถึงสายตาเย็นเฉียบที่ไร้อารมณ์ใด ๆ
“มะ…มะ…ปีศาจ…”
เอน่าพูดด้วยเสียงสั่น
